إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

إذ قالت امرأت عمران ربّ إنّي نذرت لك ما في بطني محرّرا فتقبّل منّي إنّك أنت السّميع العليم

Ith qalati imraatu AAimrana rabbi innee nathartu laka ma fee batnee muharraran fataqabbal minnee innaka anta alssameeAAu alAAaleemu

و زن عمران گفت : اي پروردگار من ، نذر کردم که آنچه در شکم دارم از کار اينجهاني آزاد و تنها در خدمت تو باشد اين نذر را از من بپذير که تو شنوا و دانايي

و چنين بود كه همسر عمران گفت پروردگارا من آنچه در شكم دارم نذر كردم كه آزاد از هر قيد، در بند خدمت تو باشد، از من بپذير كه تو شنواى دانايى.

(به خاطر بياوريد) هنگامى كه زن عمران گفت: پروردگارا، آنچه در رحم منست براى تو نذر كردم كه خدمتگزار تو باشد. از من قبول كن. در حقيقت تو شنواى دانايى.

[یاد کنید] هنگامی که همسر عمران گفت: پروردگارا! برای تو نذر کردم که آنچه را در شکم خود دارم [برای خدمت خانه تو از ولایت و سرپرستی من] آزاد باشد، بنابراین از من بپذیر؛ یقیناً تو شنوا و دانایی.

(بياد آور) زمانى را كه گفت همسر عمران پروردگارا براستى كه من نذر كردم براى تو فرزندى كه در رحم دارم در حالى كه او (براى خدمت بيت المقدس از هر كار و قيدى) آزاد باشد پس بپذير از من كه تو خود شنواى دانائى

چون زن عمران گفت: «پروردگارا، آنچه در شكم خود دارم نذر تو كردم تا آزاد شده [از مشاغل دنيا و پرستشگر تو] باشد؛ پس، از من بپذير كه تو خود شنواى دانايى.»

آن گاه همسر عمران گفت: پروردگارا بى‏هيچ قيد و شرطى موجودى را كه در شكم دارم نذر تو كردم، آن را از من بپذير كه تو شنواى دانايى.

[ياد كن‏] چون زن عمران گفت: پروردگار من، آنچه در شكم خود دارم «آزار كرده» نذر تو ساختم، پس تو آن را از من بپذير و تو شنواى دانا هستى.

چون گفت آن عمران اى پروردگار من بدرستيكه من نذر كردم براى تو آنچه در شكم من است آزاد از شغل دنيا پس بپذير از من بدرستيكه تو توئى شنواى دانا

آن گاه كه زن عمران گفت: پروردگارا، من آنچه را كه در شكم خود دارم- آزاد [از هر شرطى‏]- براى تو نذر كرده‏ام، پس از من بپذير. تويى كه شنواى دانايى

(به یاد آورید) هنگامی را که همسرِ «عمران» گفت: «خداوندا! آنچه را در رحم دارم، برای تو نذر کردم، که «محرَّر» (و آزاد، برای خدمت خانه تو) باشد. از من بپذیر، که تو شنوا و دانایی!

[ياد كن‏] آنگاه كه آن عمران گفت: پروردگارا، نذر كردم كه آنچه در شكم من است آزاد باشد- آزاد از وابستگيهاى دنيا، و در خدمت پرستشگاه تو باشد-. پس از من بپذير، كه تويى شنوا و دانا.

چون گفت زن عمران اى پروردگار من بدرستى كه من نذر كردم براى تو آنچه در شكم من است آزاد از شغل دنيا پس بپذير از من بدرستى كه تو توئى شنواى دانا

هنگامى كه گفت زن عمران پروردگارا نذر كردم براى تو آنچه را در شكم دارم آزاد پس بپذير از من همانا توئى شنواى دانا

آن گاه که زن عمران گفت: پروردگارا، من عهد کردم فرزندی که در رحم دارم از فرزندی خود در راه خدمت تو آزاد گردانم، این عهد من بپذیر که تویی شنوا و آگاه.

زن عمران گفت: پروردگار من، من (کودک) در شکم خود را کاملاً وقف تو کرده ام، پس از من بپذير. تويي شنوا، داناي مطلق.

When Amran’s woman (wife) said: «My Lord, that I made a duty/vow (on myself that) to You what is in my belly , freed/liberated , so accept from me, that You, You (are) the hearing/listening, the knowledgeable.»

(Remember) when the wife of Imran said: «O my Lord! I have vowed to You what (the child that) is in my womb to be dedicated for Your services (free from all worldly work; to serve Your Place of worship), so accept this, from me. Verily, You are the All-Hearer, the All-Knowing.»

When the wife of Imran said, ‹Lord, I have vowed to Thee, in dedication, what is within my womb. Receive Thou this from me; Thou hearest, and knowest.›

when a woman of [the House of] `Imran prayed: «O my Sustainer! Behold, unto Thee do I vow [the child] that is in, my womb, to be devoted to Thy service. Accept it, then, from me: verily, Thou alone art all-hearing, all-knowing!»

Gedenkt dat de vrouw van Imram zeide: O Heer! ik heb u geofferd hetgeen in mijnen boezem is, om aan u te worden gewijd; neem het aan; want gij hoort en weet alles.

When the wife of Imran said: "My Lord, I have vowed to You what is in my womb, dedicated, so accept from me, You are the Hearer, the Knower."

Quando la moglie di ‹Imrân disse: «Mio Signore, ho consacrato a Te e solo a Te quello che è nel mio ventre. Accettalo da parte mia. In verità Tu sei Colui che tutto ascolta e conosce!».

(Remember) when the wife of Imran said: "O my Lord! I have vowed to You what (the child that) is in my womb to be dedicated for Your services (free from all worldly work; to serve Your Place of worship), so accept this, from me. Verily, You are the All-Hearer, the All-Knowing."

Вот сказала жена Имрана: «Господи! Я дала обет посвятить Тебе одному того, кто находится в моей утробе. Прими же от меня, ведь Ты – Слышащий, Знающий».

[Вспомни,] когда женщина из рода ‹Имрана сказала: «Господи! Воистину, я дала обет [пожертвовать Тебе дитя], которое в утробе моей, освобожденным [от всяких иных забот, кроме повиновения Тебе]. Так прими же от меня, ибо, воистину, Ты – слышащий, знающий».

When a woman of Imran said: My Lord! surely I vow to Thee what is in my womb, to be devoted (to Thy service); accept therefore from me, surely Thou art the Hearing, the Knowing.

(Remember) when the wife of ‹Imran said: My Lord! I have vowed unto Thee that which is in my belly as a consecrated (offering). Accept it from me. Lo! Thou, only Thou, art the Hearer, the Knower!

When Imran’s wife said, ‹Lord! I have vowed to Thee what is within my womb, to be dedicated unto Thee, receive it then from me. Verily, Thou dost hear and know.›

Hani, İmran’ın karısı şöyle demişti: «Rabbim, karnımdakini özgür bir biçimde sana adadım; onu benden kabul et! Kuşkusuz,sen, evet sen, her şeyi duyan, her şeyi bilensin!»

(Remember) when the wife of ‹Imran said: ‹Lord, I have vowed to You in dedication that which is hidden inside me. Accept this from me. You are the Hearer, the Knower. ‹

The wife of Imran prayed, «My Lord! I have dedicated the baby in my belly to You entirely, (for the service of the temple). So accept from me. You are Hearer, Knower.»

The wife of Amram said, «My Lord, I have dedicated (the baby) in my belly to You, totally, so accept from me. You are Hearer, Omniscient.»

Remember when the wife of Imran said, «O my Lord! I vow to thee what is in my womb, for thy special service. Accept it from me, for thou Hearest, Knowest!»

Remember when the wife of Imran said, Lord, verily I have vowed unto thee that which is in my womb, to be dedicated to thy service: Accept it therefore of me; for thou art he who heareth and knoweth.

Remember when a women of Imran said, `My Lord, I have vowed to Thee what is in my womb to be dedicated to Thy service. So do Thou accept it of me; Verily Thou alone art All-Hearing, All-Knowing.›

(Denke daran) wie Imráns Frau sprach: «Mein Herr, ich habe Dir geweiht – als Befreiten -, was in meinem Schoße ist. So nimm (es) an von mir; wahrlich, Du allein bist der Allhörende, der Allwissende.»

И (вспомните), ■ Когда жена Имрана к Богу обратилась: ■ «О Господи! ■ Тебе обетовала я, что уменя во чреве, – ■ Освобожденное (от дел мирских, ■ Лишь в услужение Тебе), ■ Прими же от меня (обет мой), – ■ Ведь Ты все слышишь и все знаешь!»

Ґимран хатыны Хөннәнең Раббысына ялварганын хәтерләгез, ул әйтте: «Ий Раббым, карнымдагы баланы үз хезмәтемнән азат итеп Синең юлыңа тапшырырга нәзер әйттем. Йә Рабби сораганымны кабул итеп теләгемә ирештер! Син минем сүземне ишетүче һәм теләгемне белүчесең». (Ґимран һәм хатыны картлыкка ирешкәннәр ләкин балалары булмаган. Хөннә бер көнне агач күләгәсендә утырганда бер кошның балаларын ашатканын күреп минем дә балам булсачы, дип зарланды. Йә Рабби, миңа бер бала бирсәң, ул баланы мәсҗид Әкъсага дин хезмәтенә куяр идем, дип нәзер әйтте. Аллаһ теләген кабул итте, Хөннә Мәрьямгә йөкле булды.)

(وہ وقت یاد کرنے کے لائق ہے) جب عمران کی بیوی نے کہا کہ اے پروردگار جو (بچہ) میرے پیٹ میں ہے میں اس کو تیری نذر کرتی ہوں اسے دنیا کے کاموں سے آزاد رکھوں گی تو (اسے) میری طرف سے قبول فرما توتو سننے والا (اور) جاننے والا ہے

اور (یاد کریں) جب عمران کی بیوی نے عرض کیا: اے میرے رب! جو میرے پیٹ میں ہے میں اسے (دیگر ذمہ داریوں سے) آزاد کر کے خالص تیری نذر کرتی ہوں سو تو میری طرف سے (یہ نذرانہ) قبول فرما لے، بیشک تو خوب سننے خوب جاننے والا ہے،