فَإِذا جاءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قالُوا لَنا هذِهِ وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَطَّيَّرُوا بِمُوسى وَ مَنْ مَعَهُ أَلا إِنَّما طائِرُهُمْ عِنْدَ اللَّهِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ

فإذا جاءتهم الحسنة قالوا لنا هذه و إن تصبهم سيّئة يطّيّروا بموسى و من معه ألا إنّما طائرهم عند اللّه و لكنّ أكثرهم لا يعلمون

Fa-itha jaat-humu alhasanatu qaloo lana hathihi wa-in tusibhum sayyi-atun yattayyaroo bimoosa waman maAAahu ala innama ta-iruhum AAinda Allahi walakinna aktharahum la yaAAlamoona

چون نيکيي نصيبشان مي شد مي گفتند : حق ماست و چون بديي به آنها مي ، رسيد ، موسي و همراهانش را بدشگون مي دانستند آگاه باشيد ، آن نيک و بد که به ايشان رسد از خداست ، ولي بيشترينشان نمي دانند

آنگاه چون به آنان خوشى مى رسيد مى گفتند سزاوار اين هستيم; و چون به آنان ناخوشى فرامى رسيد، به موسى و همراهان او فال بد مى زدند; بدانيد كه فال [نيك و بد ]شان با خداست ولى بيشترشان نمى دانند.

اما وقتى كه نيكى به آنها مى‏رسيد، مى‏گفتند: اين بخاطر (لياقت و كاردانى) خود ما است. ولى موقعى كه بدى به آنها مى‏رسيد، به شومى و بد قدمى موسى و همراهانش نسبت مى‏دادند. آگاه باش سر منشأ تمام اين بد شومى آنها نزد خداست. (و خدا آنها را بخاطر اعمال گناه آميزشان كيفر مى‏دهد) اما اكثر آنها نمى‏دانند.

پس هنگامی که رفاه و نعمت به آنان روی می کرد، می گفتند: این به سبب [شایستگیِ] خود ماست، و چون گزند و آسیبی به آنان می رسید، به موسی و همراهانش فال بد می زدند؛ آگاه باشید که [سررشته و] علت شومی و نحوست فرعونیان [که عکس العمل زشتی های خود آنان است] نزد خداست، ولی بیشترشان نمی دانند.

و هرگه كه آمد بديشان نيكوئى (فراوانى و سلامتى) مى گفتند براى ما است اين نيكوئى و اگر مى‏رسيد بديشان بدى (قحط و بلا) فال بد مى‏گرفتند بموسى و آنانكه با او بودند آگاه باشيد بى‏گفتگو منشا شومى ايشان (كه عقوبت است) نزد خداست و ليكن بيشتر ايشان نمى‏دانند

پس هنگامى كه نيكى [و نعمت‏] به آنان روى مى‏آورد مى‏گفتند: «اين براى [شايستگى‏] خود ماست» و چون گزندى به آنان مى‏رسيد، به موسى و همراهانش شگون بد مى‏زدند. آگاه باشيد كه [سرچشمه ]بدشگونى آنان تنها نزد خداست [كه آنان را به بدى اعمالشان كيفر مى‏دهد]، ليكن بيشترشان نمى‏دانستند.

زمانى كه نيكى به آنها رسيد، گفتند: «اين از خود ماست.» و اگر رنج به آنها مى‏رسيد فال بد به موسى و كسان او مى‏زدند. آگاه باش كه طالع نيك و بد آنها نزد خداست لكن اكثر آنها نمى‏دانند.

و چون نعمت و خوشى آنان را فراز مى‏آمد، مى‏گفتند: اين از خود ماست، و اگر محنت و رنجى بر ايشان مى‏رسيد فال بد به موسى و قوم او مى‏زدند. آگاه باش خير و شرشان از [جانب‏] خداست و ليكن بيشتر آنها نمى‏دانند.

پس چون مى‏آمد ايشانرا خوبى گفتند مر ما راست اين و اگر ميرسيد ايشانرا بدى شوم ميگرفتند بموسى و كسى كه بود با او آگاه باشيد كه منشأ شهرشان نزد خدا است و ليكن اكثر ايشان نميدانند

پس چون خوشى به آنان روى مى‏آورد، مى‏گفتند: اين سزاوار ماست و اگر گزندى به آنان مى‏رسيد، به موسى و كسانى كه با او بودند فال بد مى‏زدند. بدان كه فال بدشان فقط به نزد خداوند است ولى بيشترشان نمى‏دانند

(اما آنها نه تنها پند نگرفتند، بلکه) هنگامی که نیکی (و نعمت) به آنها می‌رسید، می‌گفتند: «بخاطر خود ماست.» ولی موقعی که بدی (و بلا) به آنها می‌رسید، می‌گفتند: «از شومی موسی و کسان اوست»! آگاه باشید سرچشمه همه اینها، نزد خداست؛ ولی بیشتر آنها نمی‌دانند!

و چون نيكيى- نعمتى- بديشان مى‏رسيد، مى‏گفتند: اين از آن ماست- ما شايسته و سزاوار آنيم- و اگر بدى و گزندى به ايشان مى‏رسيد، به موسى و كسانى كه با او بودند شگون بد مى‏زدند آگاه باشيد كه همانا سرنوشت نيك و بدشان نزد خداست ولى بيشترشان نمى‏دانند.

پس چون ميامد ايشان را خوبى گفتند مر ما را است اين و اگر ميرسيد ايشان را بدى شوم ميگرفتند بموسى و كسى كه بود با او آگاه باشيد كه منشأ شرشان نزد خدا است و ليكن اكثر ايشان نميدانند

پس گاهى كه بيامدشان خوشى گفتند از آنِ ما است اين و اگر مى رسيدشان بدى شوم مى گرفتند موسى را و آنان را كه با وى بودند همانا شومى ايشان نزد خدا است ليكن بيشترشان نمى دانند

پس هرگاه که نیکویی (و پیشامد خوشی) بدانها می‌رسید به شایستگی خود نسبت می‌دادند، و هرگاه بدی (و پیشامد ناگواری مانند قحط و سختی) بر آنها می‌آمد فال بد به موسی و همراهانش می‌زدند. آگاه باشند که فال بد آنها نزد خداست (یعنی رنج و سختی‌ها که بر آنان پیش آید کیفر از جانب خداست) لیکن اکثر آنها بر این آگاه نیستند.

هرگاه طالعي نيکو به آنان روي مي آورد، مي گفتند: ما استحقاق آن را داشته ايم، ولي وقتي مصيبتي به آنها مي رسيد، موسي و همراهانش را مقصر مي دانستند. درواقع، فقط خداست که درباره طالع آنها تصميم مي گيرد، ولي اکثر آنها نمي دانند.

So if the good/goodness came to them, they said: «This (is) for us.» And if a sin/crime hits/strikes them , they get (have) a bad omen with Moses and whom (is) with him. Is it not, but their bad omen (is) at God, and but most of them do not know.

But whenever good came to them, they said: «Ours is this.» And if evil afflicted them, they ascribed it to evil omens connected with Moosa (Moses) and those with him. Be informed! Verily, their evil omens are with Allah but most of them know not.

So, when good came to them, they said, ‹This belongs to us›; but if any evil smote them, they would augur ill by Moses and those with him. Why, surely their ill augury was with God; but the most of them knew not.

But whenever good fortune alighted upon them, they would say, «This is [but] our due»; and whenever affliction befell them, they would blame their evil fortune on Moses and those who followed him.95 Oh, verily, their [evil] fortune had been decreed by God-but most of them knew it not.

Toen zij weder voorspoedig werden, zeiden zij: Dit komt ons toe; maar indien er kwaad over hen komt, schrijven zij het aan den tegenspoed van Mozes toe en van hen die met hem waren. Was niet hun tegenspoed van God afkomstig? Maar de meesten van hen wisten het niet.

When any good comes to them, they Say: "This is ours," and when any bad afflicts them, they blame it on Moses and those with him. Their blame is with God, but most of them do not know.

Quando veniva loro un bene dicevano: «Questo ci spetta»; mentre se li colpiva un male, vedevano in Mosè e in quelli che erano con lui uccelli di malaugurio. Non dipendeva da Allah la loro sorte? Ma la maggior parte di loro non sapeva.

But whenever good came to them, they said: "Ours is this." And if evil afflicted them, they ascribed it to evil omens connected with Moosa (Moses) and those with him. Be informed! Verily, their evil omens are with Allah but most of them know not.

Когда их постигало добро, они говорили: «Это – для нас». А когда их постигало зло, они связывали его с Мусой (Моисеем) и теми, кто был с ним. Воистину, их дурные предзнаменования были у Аллаха, но большинство из них не знает этого.

Когда у них был добрый урожай, они говорили: «Это – нам». А если их постигал неурожай, то они приписывали [бедствие] Мусе и его последователям. На деле же все не так Их злосчастие – от Аллаха, но большинство их не ведает об этом.

But when good befell them they said: This is due to us; and when evil afflicted them, they attributed it to the ill-luck of Musa and those with him; surely their evil fortune is only from Allah but most of them do not know.

But whenever good befell them, they said: This is ours; and whenever evil smote them they ascribed it to the evil auspices of Moses and those with him. Surely their evil auspice was only with Allah. But most of them knew not.

but when there came to them a good thing they said, ‹This is ours;› and if there befell them an evil, they took the augury from Moses and those with him; – is not their augury only in God’s hands? – but most of them know not.

Onlara bir iyilik geldiğinde, «Bu bizimdir!» derlerdi. Kendilerine bir kötülük dokunduğunda ise Mûsa ve beraberindekilerin uğursuzluğuna yorarlardı. Gözünüzü açın! Onların uğursuzluk kuşu, Allah katındadır, fakat çokları bilmiyorlar.

When good things came their way, they said: ‹It is our due, ‹ but when evil befell them they blamed their ill fortune on Moses and those with him. Indeed their ill fortune was with Allah, though most of them did not know.

(Instead of reflecting and taking corrective action, they sought the easy way out.) All good that came along, they ascribed it to their own worthiness, and any affliction that struck them, they blamed it on the bad omen of Moses and his companions. Most people know not that there is no such thing as a bad omen or a good omen. People determine their destiny according to Allah’s Laws. In that sense, then, omens are with Allah alone.

When good omens came their way, they said, «We have deserved this,» but when a hardship afflicted them, they blamed Moses and those with him. In fact, their omens are decided only by GOD, but most of them do not know.

And when good fell to their lot they said, «This is our due.» But if ill befel them, they regarded Moses and his partisans as (the birds) of evil omen. Yet, was not their evil omen from God? But most of them knew it not.

Yet when good happened unto them, they said, this is owing unto us: But if evil befell them, they attributed the same to the ill luck of Moses, and those who were with him. Was not their ill luck with God? But most of them knew it not.

But whenever good befell them, they said, `This is for us.› And if evil afflicted them, they ascribed the evil fortune to Moses and those with him. Now, surely, the cause of their evil fortune was with ALLAH. But most of them know not.

Doch als dann Gutes zu ihnen kam, sagten sie: «Das gebührt uns.» Und wenn sie ein Übel befiel, so schrieben sie das Unheil Moses und den Seinigen zu. Nun ist doch gewiß ihr Unheil bei Allah allein, jedoch die meisten von ihnen wissen es nicht.

Когда ж потом пришло благое (время), ■ Они сказали: ■ «Нам причитается сие». ■ Когда на них обрушивались беды, ■ Они по суеверию приписывали их ■ Дурному року Мусы ■ И тех людей, что были с ним. ■ Так знайте! Поистине, их рок дурной ■ Назначен им Аллахом. ■ Но большинство в неведенье об этом.

Әгәр аларга шатлык, байлык килсә: «Бу безгә тиешле, үзебезнең яхшылыгыбыздан килде, әгәр яманлык ирешсә бу яманлык, Муса белән аның иярченнәреннән», – дип шомланырлар. Әгаһ булыгыз, аларның шомланулары Аллаһу хозурында, әмма аларга ирешкән яманлык үзләренең кәсебе өчен Аллаһудан ирешә, ләкин күбесе Аллаһудан ирешә дип белмәсләр.

تو جب ان کو آسائش حاصل ہوتی تو کہتے کہ ہم اس کے مستحق ہیں۔ اور اگر سختی پہنچتی تو موسیٰ اور ان کے رفیقوں کی بدشگونی بتاتے۔ دیکھو ان کی بدشگونی خدا کے ہاں مقرر ہے لیکن ان میں اکثر نہیں جانتے

پھر جب انہیں آسائش پہنچتی تو کہتے: یہ ہماری اپنی وجہ سے ہے۔ اور اگر انہیں سختی پہنچتی، وہ موسٰی (علیہ السلام) اور ان کے (ایمان والے) ساتھیوں کی نسبت بدشگونی کرتے، خبردار! ان کا شگون (یعنی شامتِ اَعمال) تو اللہ ہی کے پاس ہے مگر ان میں سے اکثر لوگ علم نہیں رکھتے،