وَ لَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ وَ رَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنا رَبُّنا وَ يَغْفِرْ لَنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ

و لمّا سقط في أيديهم و رأوا أنّهم قد ضلّوا قالوا لئن لم يرحمنا ربّنا و يغفر لنا لنكوننّ من الخاسرين

Walamma suqita fee aydeehim waraaw annahum qad dalloo qaloo la-in lam yarhamna rabbuna wayaghfir lana lanakoonanna mina alkhasireena

و چون از آن کار پشيمان شدند و ديدند که در گمراهي افتاده اند ، گفتند :اگر پروردگارمان به ما رحم نکند و ما را نيامرزد ، در زمره زيان کردگان خواهيم بود

و چون پشيمان شدند و ديدند كه گمراه شده اند گفتند اگر پروردگارمان بر ما رحمت نياورد و ما را نبخشايد، بيشك از زيانكاران خواهيم بود.

و هنگامى كه حقايق برايشان روشن شد، دريافتند كه واقعا گمراه شده‏اند و گفتند، اگر پروردگار ما بما رحم و شفقت نكند و ما را نيامرزد، هر آينه از زيانكاران خواهيم شد.

و هنگامی که به شدت پشیمان شدند [و به باطل بودن گوساله پرستی آگاه گشتند] و دانستند که قطعاً گمراه شده اند، گفتند: اگر پروردگارمان به ما رحم نکند و ما را نیامرزد، یقیناً از زیانکاران خواهیم بود.

و آندم كه افكنده شد در دستهاى ايشان (پشيمان شدند) و ديدند ايشان كه سخت گمراه شدند گفتند بخدا سوگند اگر رحم نكند بر ما پروردگارمان و نيامرزد ما را بطور مسلم باشيم از زيانكاران

و چون انگشت ندامت گِزيدند و دانستند كه واقعاً گمراه شده‏اند گفتند: «اگر پروردگار ما به ما رحم نكند و ما را نبخشايد قطعاً از زيانكاران خواهيم بود.»

چون پشيمان شدند و دريافتند كه گمراه شده‏اند، گفتند: «اگر پروردگارمان رحمت نياورد و ما را نيامرزد به يقين زيانكار خواهيم بود.»

و چون پشيمان گشتند و دانستند كه گمراه شده‏اند گفتند: اگر پروردگار ما بر ما نبخشايد و ما را نيامرزد البته از زيانكاران خواهيم بود.

و چون افكنده شد در دستهاشان و ديدند كه ايشان بحقيقت گمراه شدند گفتند هر آينه اگر رحمت نكند ما را پروردگار ما و نيامرزد ما را هر آينه باشيم البته از زيانكاران

و چون پشيمان شدند و ديدند كه به راستى گمراه شده‏اند، گفتند: اگر پروردگارمان بر ما رحمت نياورد و ما را نيامرزد، البته از زيانكاران خواهيم بود

و هنگامی که حقیقت به دستشان افتاد، و دیدند گمراه شده‌اند، گفتند: «اگر پروردگارمان به ما رحم نکند، و ما را نیامرزد، بطور قطع از زیانکاران خواهیم بود!»

و چون [آن زيانكارى‏] در دستشان افتاد- به خود آمدند و پشيمان و شرمنده شدند- و ديدند- يعنى دانستند- كه همانا گمراه شده‏اند، گفتند: اگر پروردگارمان ما را نبخشايد و نيامرزد، هر آينه از زيانكاران باشيم.

و چون افكنده شد در دستهاشان و ديدند كه ايشان بحقيقت گمراه شدند گفتند هر آينه اگر رحمت نكند ما را پروردگار ما و نيامرزد ما را هر آينه باشيم البته از زيانكاران

و هنگامى كه افتاد در دست ايشان و ديدند كه گمراه شدند گفتند اگر رحم نكند بر ما پروردگار ما و نيامرزد ما را همانا باشيم از زيانكاران

و چون به خود آمدند و از آن عمل پشیمان شدند و دیدند که درست گمراهند (با خود) گفتند: اگر خدا ما را نبخشد و از ما نگذرد سخت از زیانکاران خواهیم بود.

سرانجام، هنگامي که از عمل خود پشيمان شدند و به انحراف خود پي بردند، گفتند: اگر پروردگار ما به رحمت خود توبه ما را نپذيرد و ما را نيامرزد، از بازندگان خواهيم بود.

And when it was wronged/confused/regretted in their hands, and they saw/understood that they had been misguided, they said: «If (E) our Lord does not have mercy upon us, and forgive for us we will be/become (E) from the losers .»106

And when they regretted and saw that they had gone astray, they (repented and) said: «If our Lord have not mercy upon us and forgive us, we shall certainly be of the losers.»

And when they smote their hands, and saw that they had gone astray, they said, ‹If our Lord has not mercy on us, and forgives us not, surely we shall be of the lost.›

although [later,] when they would smite their hands in remorse, having perceived that they had gone astray, they would say, «Indeed, unless our Sustainer have mercy on us and grant us forgiveness, we shall most certainly be among the lost!»

Doch toen zij met droefheid berouw gevoelden, en zagen, dat zij verdwaald waren, zeiden zij: Waarlijk, indien onze Heer geene barmhartigheid met ons heeft en ons niet vergeeft, zullen wij zeker tot hen behooren, die verloren zijn.

And when they realized what their hands had done, and they saw that they had gone astray, they said: "If our Lord will not have mercy on us and forgive us, then we will be of the losers!"

Quando li si convinse di ciò e si accorsero che si erano traviati, dissero: «Se il nostro Signore non ci usa misericordia e non ci perdona, saremo tra coloro che si sono perduti».

And when they regretted and saw that they had gone astray, they (repented and) said: "If our Lord have not mercy upon us and forgive us, we shall certainly be of the losers."

Когда же они пожалели о содеянном и увидели, что впали в заблуждение, они сказали: «Если наш Господь не смилостивится над нами и не простит нас, то мы непременно окажемся в числе потерпевших убыток».

Когда же они раскаялись и убедились воочию, что сбились с пути истины, то сказали: «Если наш Господь не смилостивится над нами и не простит нас, то мы непременно окажемся среди заблудших».

And when they repented and saw that they had gone astray, they said: If our Lord show not mercy to us and forgive us we shall certainly be of the losers.

And when they feared the consequences thereof and saw that they had gone astray, they said: Unless our Lord have mercy on us and forgive us, we verily are of the lost.

but when they bit their hands with fruitless rage and saw that they had gone astray, they said,› Verily, if our Lord have not compassion on us and forgive us we shall surely be of those who lose!›

Başları avuçları arasına düşürülüp de sapmış olduklarını fark ettiklerinde şöyle yakardılar: «Rabbimiz bize merhamet etmez, bizi affetmezse mutlaka hüsrana düşünlerden olacağız.»

But when it landed in their hands and saw that they had strayed, they said: ‹If our Lord does not have mercy on us and forgive us, we shall be lost. ‹

When they regretted their action and realized that they had gone astray, they said, «Unless our Lord embraces us with Mercy and forgives us, we surely will be lost.»

Finally, when they regretted their action, and realized that they had gone astray, they said, «Unless our Lord redeems us with His mercy, and forgives us, we will be losers.»

But when they repented, and saw that they had erred, they said, Truly if our Lord have not mercy on us, and forgive us, we shall surely be of those who perish.

But when they repented with sorrow, and say that they had gone astray, they said, verily if our Lord have not mercy upon us, and forgive us not, we shall certainly become of the number of those who perish.

And when they were smitten with remorse and saw that they had indeed gone astray, they said, `If our Lord have not mercy on us and forgive us, we shall surely be of the losers.›

Als sie dann von Reue erfaßt wurden und einsahen, daß sie wirklich irregegangen waren, da sprachen sie: «Wenn Sich unser Herr nicht unser erbarmt und uns verzeiht, so werden wir ganz gewiß unter den Verlorenen sein.»

Когда раскаялись они, ■ Увидя то, что в заблужденье впали, ■ Они сказали: ■ «Если наш Господь нас не помилует ■ и не простит нам, ■ Мы станем среди тех, ■ Кто понесет убыток тяжкий».

Аларның кулларына сугылгач һәм шиксез адашканлыкларын белгәч, әйттеләр: «Әгәр безгә Раббыбыз рәхмәт кылмаса һәм гөнаһларыбызны ярлыкамаса, әлбәттә, һәлак булучылардан булырбыз!»

اور جب وہ نادم ہوئے اور دیکھا کہ گمراہ ہوگئے ہیں تو کہنے لگے کہ اگر ہمارا پروردگار ہم پر رحم نہیں کرے گا اور ہم کو معاف نہیں فرمائے گا تو ہم برباد ہوجائیں گے

اور جب وہ اپنے کئے پر شدید نادم ہوئے اور انہوں نے دیکھ لیا کہ وہ واقعی گمراہ ہوگئے ہیں (تو) کہنے لگے: اگر ہمارے رب نے ہم پر رحم نہ فرمایا اور ہمیں نہ بخشا تو ہم یقیناً نقصان اٹھانے والوں میں سے ہوجائیں گے،