وَ إِذْ قالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً قالُوا مَعْذِرَةً إِلى رَبِّكُمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

و إذ قالت أمّة منهم لم تعظون قوما اللّه مهلكهم أو معذّبهم عذابا شديدا قالوا معذرة إلى ربّكم و لعلّهم يتّقون

Wa-ith qalat ommatun minhum lima taAAithoona qawman Allahu muhlikuhum aw muAAaththibuhum AAathaban shadeedan qaloo maAAthiratan ila rabbikum walaAAallahum yattaqoona

و آنگاه که گروهي از ايشان گفتند : چرا قومي را پند مي دهيد که خدا، هلاکشان خواهد کرد و به عذابي دردناک مبتلا خواهد ساخت ؟ گفتند : تا ما را نزد پروردگارتان عذري باشد و باشد که پرهيزگار شوند

و چون گروهى از ايشان گفتند چرا قومى را پند مى دهيد كه خداوند هلاك كننده يا عذاب كننده آنان به عذابى شديد است؟ گفتند اين [در حكم] معذرتى به درگاه پروردگار شماست و باشد كه پروا پيشه كنند.

آن گاه گروهى از آنان به مردم گفتند: چرا جماعتى (نافرمان) را كه خدا آنها را نابود خواهد ساخت و يا بعذابى شديد گرفتار خواهد نمود، پند و اندرز مى‏دهيد؟ گفتند: براى اينكه در پيشگاه پروردگارمان معذور باشيم و شايد آنان از خدا بترسند و تقوى پيشه گيرند.

و گروهی از بنی اسرائیل [که در برابر بد کاری های دیگران ساکت بودند، به پند دهندگان خیرخواه و دلسوز] گفتند: چرا گروهی را که خداهلاک کننده آنان یا عذاب کننده آنان به عذابی سخت است، پند می دهید؟ [پند دادن شما کاری نابجاست.] گفتند: برای اینکه در پیشگاه پروردگارمان [نسبت به رفع مسؤولیت خود] حجت و عذر داشته باشیم و شاید آنان [از گناهانشان] بپرهیزند.

و چون گفتند گروهى از بنى اسرائيل چرا پند مى‏دهد گروهى را كه خدا نابود كننده ايشانست يا عذاب كننده ايشانست عذابى سخت اندرزگويان گفتند عذر خواستنى است به پيشگاه پروردگارتان و تا ايشان نيز بترسند

و آنگاه كه گروهى از ايشان گفتند: «براى چه قومى را كه خدا هلاك‏كننده ايشان است، يا آنان را به عذابى سخت عذاب خواهد كرد، پند مى‏دهيد؟» گفتند: «تا معذرتى پيش پروردگارتان باشد، و شايد كه آنان پرهيزگارى كنند.»

گروهى از آنها گفتند: «چرا جمعى را اندرز مى‏دهيد كه خداوند هلاك و يا به عذاب شديدى گرفتارشان خواهد كرد.» گفتند: «عذرخواهى به پيشگاه پروردگار شماست، شايد تقوا پيشه كنند.»

و [ياد كن‏] آن گاه را كه گروهى از آنها گفتند: چرا پند مى‏دهيد قومى را كه خداوند هلاك كننده ايشان است، يا عذاب كننده آنهاست به عذابى سخت. گفتند: براى آنكه [ما را] نزد پروردگارتان عذرى باشد، و باشد كه پرهيزگار شوند.

و چون گفتند جمعى از ايشان كه چرا پند ميدهيد گروهى را كه خدا هلاك كننده ايشان است يا عذاب كننده ايشانست عذابى سخت گفتند معذرت و پوزشى بسوى پروردگار شما و باشد كه ايشان بپرهيزند

و چون گروهى از آنان گفت: چرا گروهى را كه خداوند آنان را نابود يا آنان را به عذابى سخت عذاب خواهد كرد، اندرز مى‏كنيد؟ گفتند: تا در نزد پروردگارتان [براى ما] عذرى باشد و باشد كه آنان پرهيزگارى كنند

و (به یاد آر) هنگامی را که گروهی از آنها (به گروه دیگر) گفتند: «چرا جمعی (گنهکار) را اندرز می‌دهید که سرانجام خداوند آنها را هلاک خواهد کرد، یا به عذاب شدیدی گرفتار خواهد ساخت؟! (آنها را به حال خود واگذارید تا نابود شوند!)» گفتند: «(این اندرزها،) برای اعتذار (و رفع مسؤولیت) در پیشگاه پروردگار شماست؛ بعلاوه شاید آنها (بپذیرند، و از گناه باز ایستند، و) تقوا پیشه کنند!»

و آنگاه كه گروهى از آنان گفتند: چرا گروهى را پند مى‏دهيد كه خدا هلاك‏كننده آنهاست يا عذاب‏كننده آنها به عذابى سخت است؟ گفتند: تا عذرى باشد نزد پروردگارتان، و شايد كه پرهيزگارى كنند.

و چون گفتند جمعى از ايشان كه چرا پند ميدهيد گروهى را كه خدا هلاك كننده ايشان است يا عذاب كننده ايشانست عذابى سخت گفتند معذرت و پوزشى بسوى پروردگار شما و باشد كه ايشان بپرهيزند

و هنگامى كه گروهى از ايشان گفتند چرا اندرز گوئيد قومى را كه خداست نابودكننده آنان يا عذاب كننده ايشان عذابى سخت گفتند پوزشى بسوى پروردگار شما و شايد پرهيزكارى كنند

و چون (پند و موعظه ناصحین در آنها اثری نکرد) جمعی از آن گروه گفتند: چرا قومی را که از جانب خدا به هلاک و یا به عذاب سخت محکومند باز موعظه می‌کنید؟ناصحان گفتند: پند ما معذرت (و اتمام حجت) است از جانب پروردگارتان، و دیگر آنکه شاید (اثر کند و) تقوا پیشه کنند.

به ياد آور که گروهي از آنها گفتند: چرا براي مردمي موعظه مي کنيد که خدا قطعاً هلاکشان خواهد کرد، يا به شدت آنها را به کيفر خواهد رساند؟ پاسخ دادند: از پروردگارتان عذرخواهي کنيد، ممکن است آنها نجات يابند.

And when a nation from them said: «Why/for what (do) you preach/advise/warn a nation God (is) making them die/destroying them or torturing them, a strong (severe) torture.» They said: «An apology/excuse to your Lord and maybe/perhaps they fear and obey.»

And when a community among them said: «Why do you preach to a people whom Allah is about to destroy or to punish with a severe torment?» (The preachers) said: «In order to be free from guilt before your Lord (Allah), and perhaps they may fear Allah.»

And when a certain nation of them said, ‹Why do you admonish a people God is about to destroy or to chastise with a terrible chastisement?› They said, ‹As an excuse to your Lord; and haply they will be godfearing.›

And whenever some people›

En toen een deel hunner tot de anderen zeide: Waarom waarschuwt gij een volk, hetwelk God verdelgen of met eene gestrenge kastijding straffen wil? Antwoordden zij: Dit is eene verontschuldiging voor ons bij uwen Heer ten einde zij zich zullen behoeden.

And a nation from amongst them said: "Why do you preach to a people whom God will destroy or punish a painful retribution?" They said: "A plea to your Lord, and perhaps they may be aware."

E quando alcuni di loro dissero: «Perché ammonite un popolo che Allah distruggerà o punirà con duro castigo?». Risposero: «Per avere una scusa di fronte al vostro Signore e affinché [Lo] temano!».

And when a community among them said: "Why do you preach to a people whom Allah is about to destroy or to punish with a severe torment?" (The preachers) said: "In order to be free from guilt before your Lord (Allah), and perhaps they may fear Allah."

Вот некоторые из них сказали: «Зачем вам увещевать людей, которых Аллах погубит или подвергнет тяжким мучениям?» Они сказали: «Чтобы оправдаться перед вашим Господом. Быть может, они устрашатся».

[Вспомни] также, как некоторые люди из их числа вопрошали: «Ради чего вы читаете наставления людям, которых погубит или сурово накажет Аллах?» Они ответили: «Чтобы оправдаться перед вашим Господом. Да к тому же, быть может, они станут богобоязненными».

And when a party of them said: Why do you admonish a with a severe chastisement? They said: To be free from blame before your Lord, and that haply they may guard (against evil).

And when a community among them said: Why preach ye to a folk whom Allah is about to destroy or punish with an awful doom, they said: In order to be free from guilt before your Lord, and that haply they may ward off (evil).

And when a nation from amongst them said, ‹Why do ye warn a people whom God would destroy, or punish with severe torment?› they said, ‹As an excuse to your Lord, that haply they may fear.›

İçlerinden bir topluluk şöyle dedi: «Allah’ın helâk edeceği yahut şiddetli bir azapla azaplandıracağı bir topluma ne diye öğüt verip duruyorsunuz?» Dediler ki: «Rabbinize karşı bir mazeret olsun diye ve bir de korunup sakınırlar ümidiyle.»

And when some asked: ‹Why do you admonish a nation whom Allah will destroy or sternly punish? ‹ They replied: ‹(Seeking) a pardon from your Lord, and in order that they may be cautious. ‹

The kind-hearted among them kept reminding the violators. And others said, «Why do you preach a people whom Allah’s Requital is going to destroy or punish them with a severe torment?» The counselors said, «In order to be free of guilt before your Lord that we failed to advise. And in the hope that they walk aright.»

Recall that a group of them said, «Why should you preach to people whom GOD will surely annihilate or punish severely?» They answered, «Apologize to your Lord,» that they might be saved.

And when some of them said, why warn ye those whom God would destroy or chastise with terrible chastisement? they said, For our own excuse with your Lord; and that they may fear Him.

And when a party of them said unto the others, why do ye warn a people whom God will destroy, or will punish with a grievous punishment? They answered, this is an excuse for us unto your Lord; and peradventure they will beware.

And when a party among them said to another party, `Why do you admonish a people whom ALLAH is going to destroy or punish with a severe punishment ?› They said, `In order to be absolved from blame before your Lord and that they may turn to righteousness.›

Und als eine Gruppe unter ihnen sprach: «Warum predigt ihr einem Volke, das, Allah austilgen oder mit einer strengen Strafe bestrafen will?» – da antworteten sie: «Zur Entschuldigung vor eurem Herrn, und damit sie rechtschaffen werden mögen »

Когда же некие из них сказали: ■ «Зачем вы увещаете народ, ■ Который Аллах (задумал) погубить иль наказать суровой карой?», ■ (Они) ответили: ■ «Чтоб оправдаться пред Владыкой вашим ■ И дать возможность им страшиться Его гнева».

Шимбә көн балык тотарга катнашмаган бер таифә, балык тотучыларга каршылык күрсәткән кешеләргә әйтте: «Аллаһ һәлак итәчәк яки каты ґәзаб кылачык каумне нигә вәгәзьлисез?» Вәгәзьләүчеләр әйттеләр: «Раббыгызга гозер күрсәтер өчен вәгәзьлибез, бәлки вәгазьләнеп, шимбә көн балык тотудан туктарлар».

اور جب ان میں سے ایک جماعت نے کہا کہ تم ایسے لوگوں کو کیوں نصیحت کرتے ہو جن کو الله ہلاک کرنے والا یا سخت عذاب دینے والا ہے تو انہوں نے کہا اس لیے کہ تمہارے پروردگار کے سامنے معذرت کرسکیں اور عجب نہیں کہ وہ پرہیزگاری اختیار کریں

اور جب ان میں سے ایک گروہ نے (فریضۂ دعوت انجام دینے والوں سے) کہا کہ تم ایسے لوگوں کو نصیحت کیوں کر رہے ہو جنہیں اللہ ہلاک کرنے والا ہے یا جنہیں نہایت سخت عذاب دینے والا ہے؟ تو انہوں نے جواب دیا کہ تمہارے رب کے حضور (اپنی) معذرت پیش کرنے کے لئے اور اس لئے (بھی) کہ شاید وہ پرہیزگار بن جائیں،