وَ إِذا مَسَّ الإِْنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ

و إذا مسّ الإنسان الضّرّ دعانا لجنبه أو قاعدا أو قائما فلمّا كشفنا عنه ضرّه مرّ كأن لم يدعنا إلى ضرّ مسّه كذلك زيّن للمسرفين ما كانوا يعملون

Wa-itha massa al-insana alddurru daAAana lijanbihi aw qaAAidan aw qa-iman falamma kashafna AAanhu durrahu marra kaan lam yadAAuna ila durrin massahu kathalika zuyyina lilmusrifeena ma kanoo yaAAmaloona

چون به آدمي گزندي رسد ، چه بر پهلو خفته باشد و چه نشسته يا ايستاده ، مارا به دعا مي خواند و چون آن گزند را از او دور سازيم ، چنان مي گذردکه گويي ما را براي دفع آن گزندي که به او رسيده بود هرگز نخوانده است اعمال اسرافکاران اينچنين در نظرشان آراسته شده است

و چون انسان را رنجى رسد، ما را [در همه حال] چه بر پهلو خفته، چه نشسته، چه ايستاده بخواند; آنگاه چون رنجش را از او باز داريم، به راه خود رود; گويى ما را به خاطر رنجى كه به او رسيده بود، به دعا نخوانده است; بدينسان در نظر اسرافكاران كار و كردارشان آراسته شد

و هنگامى كه ضرر و زيانى به انسان برسد در حالى كه به پهلو تكيه داده يا نشسته و يا ايستاده، ما را ميخواند (و بيارى مى‏طلبد) همين كه آن ضرر و زيان را از وى برداشتيم (بدون اينكه شكر خداى را بجا آورد) مى‏رود. گويى هرگز ما را براى دفع ضررى كه به او رسيده بود، نخوانده است. بدينسان براى تجاوزكاران اعمالشان زينت داده شده است.

و چون انسان را گزند و آسیبی رسد، ما را [در همه حالات] به پهلو خوابیده یا نشسته یا ایستاده [به یاری] می خواند، پس زمانی که گزند و آسیبش را برطرف کنیم، آن چنان به راه ناسپاسی و گناه می رود که گویی هرگز ما را برای برطرف کردن گزند و آسیبی که به او رسیده [به یاری] نخوانده است!! این گونه برای اسراف کاران اعمالی که همواره انجام می دادند، آراسته شده [تا جایی که زشتی اعمالشان را نمی فهمند.]

و آنگه كه برسد به آدمى زيانى (سختى و بلائى) بخواند ما را به پهلوى خود افتاده يا نشسته يا ايستاده پس آندم كه برداريم از وى محنتش را برود گوئيا كه وى نخوانده ما را براى برطرف كردن محنتى كه بدو رسيده بود همچنين آرايش داده شده براى اسراف كنندگان آن كارهائى كه پيوسته مى‏كردند

و چون انسان را آسيبى رسد، ما را -به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده- مى‏خواند، و چون گرفتاريش را برطرف كنيم چنان مى‏رود كه گويى ما را براى گرفتاريى كه به او رسيده، نخوانده است. اين گونه براى اسرافكاران آنچه انجام مى‏دادند زينت داده شده است.

چون زيانى به آدمى برسد، در هر حالت كه باشد- به پهلو خفته يا نشسته و يا ايستاده- ما را به دعا مى‏خواند، اما وقتى رنج او را برطرف كرديم چنان مى‏رود كه گويى هرگز براى دفع مشكل خود ما را نخوانده بود، بدين گونه كردار مسرفان در نظرشان زينت داده شده است.

و هنگامى كه به انسان ضررى برسد، ما را بخواند، به پهلويش خفته، يا نشسته، يا ايستاده، پس چون ضرر او را از او باز بريم، [به كفر] برود، گويى ما را براى ضررى كه به او رسيد نخوانده است. اينچنين آراسته شد براى باد دستان، آنچه مى‏كردند.

و چون مس كند انسان را ضررى ميخواند ما را خوابيده به پهلويش يا نشسته يا ايستاده پس چون دفع كرديم از او ضررش را ميگذرد گويا كه نخوانده است ما را براى ضررى كه مس كرده بود او را همچنين آراسته شد براى مسرفان آنچه بودند كه ميكردند

و چون به انسان رنج برسد، به پهلوى خود [خفته‏] يا نشسته يا ايستاده ما را به دعا مى‏خواند. آن گاه چون رنجش را از او برداريم، چنان بگذرد كه گويى ما را به [رفع‏] رنجى كه به او رسيده بود، به دعا نخوانده بود. براى اسرافكاران، آنچه مى‏كردند، بدينسان آراسته شده است

هنگامی که به انسان زیان (و ناراحتی) رسد، ما را (در هر حال:) در حالی که به پهلو خوابیده، یا نشسته، یا ایستاده است، می‌خواند؛ امّا هنگامی که ناراحتی را از او برطرف ساختیم، چنان می‌رود که گویی هرگز ما را برای حل مشکلی که به او رسیده بود، نخوانده است! این گونه برای اسرافکاران، اعمالشان زینت داده شده است (که زشتی این عمل را درک نمی‌کنند)!

و چون آدمى را گزندى فرا رسد ما را بخواند به پهلو خفته، يا نشسته، يا ايستاده. پس همين كه گزند وى از او برداريم چنان برود كه گويى هرگز ما را براى گزندى كه به وى رسيده بود نخوانده است. اينچنين براى گزافكاران كارهايى كه مى‏كردند آرايش يافته است.

و چون مس كند انسان را ضررى ميخواند ما را خوابيده به پهلويش يا نشسته يا ايستاده پس چون دفع كرديم از او ضررش را ميگذرد گويا كه نخوانده است ما را براى ضررى كه مس كرده بود او را همچنين آراسته شد براى مسرفان آنچه بودند كه مى‏كردند

و هرگاه برسد انسان را سختى بخواند ما را بر پهلو يا نشسته يا ايستاده تا گاهى كه بازكرديم (برگشوديم) از او سختيش را درگذرد چنانكه گوئى نخوانده است ما را بسوى سختى كه بدو رسيده بدينسان بياراست براى اسراف كنندگان آنچه بودند مى كردند

و هرگاه آدمی را رنج و زیانی رسد همان لحظه به هر حالت باشد از خفته و نشسته و ایستاده فورا ما را به دعا می‌خواند و آن گاه که رنج و زیانش را بر طرف سازیم باز به حال غفلت و غرور چنان باز می‌گردد که گویی هیچ ما را برای دفع ضرر و رنجی که به او رسیده بود نخوانده است!اعمال زشت تبهکاران این چنین در نظرشان زیبا جلوه داده شده است.

هنگامي كه آسيبي به انسان برسد، درازكشيده، نشسته، يا ايستاده به ما التماس مي‌كند. اما همين كه آسيب را از او برداريم، او چنان به راه خود ادامه مي دهد كه گويي هرگز براي رهايي از آسيب به ما التماس نكرده بود! اعمال ستمكاران اين چنين در نظرشان زيبا جلوه مي كند.

And if the human (was) touched (by) the harm he called Us to his side or sitting or standing , so when We removed/uncovered from him his harm, he passed as if/though he did not call Us to harm (that) touched him,as/like that (it) was decorated/beautified to the spoilers/neglecters what they were making/doing .

And when harm touches man, he invokes Us, lying down on his side, or sitting or standing. But when We have removed his harm from him, he passes on his way as if he had never invoked Us for a harm that touched him! Thus it seems fair to the Musrifoon that which they used to do.

When affliction visits a man, he calls Us on his side, or sitting, or standing; but when We have removed his affliction from him, he passes on, as if he never called Us to an affliction that visited him. So decked out fair to the prodigal is that they have been doing.

For [thus it is:] when affliction befalls man, he cries out unto Us, whether he be lying on his side or sitting or standing;’9 but as soon as We have freed him of his affliction, he goes on as though he had never invoked Us to save him from the affliction that befell him! Thus do their own doings seem goodly.unto those who waste their own selves.

Indien een mensch kwaad overkomt, bidt hij tot ons, liggende op zijne zijde, of zittende of staande, maar indien wij hem van zijne bedroeving verlossen, vervolgt hij zijne vroegere levenswijze, alsof hij ons niet had aangeroepen om hem tegen het kwaad te verdedigen, dat hem was overkomen. Zoo werd dus, wat de zondaren bedreven, hun voorbereid.

And if any adversity inflicts mankind, then he calls upon Us on his side or sitting or standing. But when We remove his adversity from him, he goes on as if he never called upon Us to an adversity which touched him! It is thus that what the carefree have done was made to appear good to them.

Quando la disgrazia lo tocca, l’uomo Ci invoca, coricato su un fianco, seduto o in piedi. Quando poi lo liberiamo dalla sua disgrazia si comporta come se non Ci avesse mai invocato a proposito della disgrazia che lo ha colto. Così abbelliamo agli empi le azioni loro.

And when harm touches man, he invokes Us, lying down on his side, or sitting or standing. But when We have removed his harm from him, he passes on his way as if he had never invoked Us for a harm that touched him! Thus it seems fair to the Musrifoon that which they used to do.

Когда человека поражает горе, он взывает к Нам и лежа на боку, и сидя, и стоя. Когда же Мы избавляем его от напасти, он проходит, словно никогда не взывал к Нам по поводу постигшего его несчастья. Вот как приукрашено преступникам то, что они совершают.

Когда человека поражает горе, он взывает к Нам и лежа, и сидя, и стоя. Когда же Мы избавляем его от беды, он уходит, как будто и не взывал к Нам, [моля избавить] его от постигшего горя. Вот как нечестивцы обольщаются тем, что они вершат.

And when affliction touches a man, he calls on Us, whether lying on his side or sitting or standing; but when We remove his affliction from him, he passes on as though he had never called on Us on account of an affliction that touched him; thus that which they do is made fair-seeming to the extravagant.

And if misfortune touch a man he crieth unto Us, (while reclining) on his side, or sitting or standing, but when We have relieved him of the misfortune he goeth his way as though he had not cried unto Us because of a misfortune that afflicted him. Thus is what they do made (seeming) fair unto the prodigal.

When distress touches man, he calls us to his side, whether sitting or standing; but when we have removed from him his distress, he passes on as though he had not called on us in a distress that touched him. Thus unto the extravagant is made seemly that which they have done.

İnsanlara zorluk dokunduğu zaman; yan yatarken, otururken, ayaktayken bize yalvarır. Ama sıkıntısını çözdüğümüzde, kendisine dokunan bir zorluk yüzünden bize hiç yalvarmamış gibi çekip gider. Haksızlığa/aşırılığa sapanlara, yapmakta oldukları, işte böyle süslü gösterilmiştir.

When affliction befalls a man, he supplicates to Us (lying) on his side, sitting or standing. But as soon as We relieve him from his affliction, he continues (in the same way), as though he never supplicated to Us when harm touched him. So it is, that which the sinners were doing seem fairly decorated to them.

When affliction befalls man, he cries unto Us, whether he be lying, or sitting or standing. But when We have relieved him of the affliction, he goes his way as if he had never cried unto Us for what afflicted him. Those who trespass the Divine Laws, lose discernment and even their ill deeds then seem fair to them.

When adversity touches the human being, he implores us while lying down, or sitting, or standing up. But as soon as we relieve his adversity, he goes on as if he never implored us to relieve any hardship! The works of the transgressors are thus adorned in their eyes.

When trouble toucheth a man, he crieth to us, on his side, or sitting, or standing; and when we withdraw his trouble from him, he passeth on as though he had not called on us against the trouble which touched him! Thus are the deeds of transgressors pre-arranged for them.

When evil befalleth a man; he prayeth unto Us lying on his side, or sitting, or standing: But when We deliver him from his affliction, he continueth his former course of life, as though he had not called upon Us to defend him against the evil which had befallen him. Thus was that which the transgressors committed prepared for them.

And when trouble befalls a man, he calls on Us, lying on his side, or sitting or standing, but when We have removed his trouble from him, he goes his way as though he had never called on Us for the removal of the trouble that befell him. Thus it is that the doings of the extravagant are made to seem fair in their eyes.

Wenn den Menschen Unheil trifft, ruft er Uns an, ob er nun auf der Seite liege oder sitze oder stehe; haben Wir aber sein Unheil von ihm fortgenommen, dann geht er seines Weges, als hätte er Uns nie angerufen um (Befreiung vom) Unheil, das ihn getroffen. Also wird den Maßlosen ihr Tun schön gemacht.

Когда беда коснется человека, ■ Взывает к Нам он (из любого положенья): ■ И лежа на боку, и сидя, ■ И стоя, (если в состоянии стоять). ■ Когда же Мы беду его отводим, ■ Он (дерзко) путь свой продолжает, ■ Как будто к Нам и не взывал ■ (О помощи) в постигшем горе. ■ Так нарушители Господнего порядка ■ Обольщены деяньями своими.

Әгәр Аллаһуга итагать итмәгән динсез кешегә берәр катырак зарар ирешсә, ятып яки утырып, яки басып бездә дога кыладыр, кайчан Без аның зарар вә кайгысын бетерсәк, гүя аңа ирешкән зарар өчен безгә дога да кылмаган кеби булып әүвәлге азгынлыгына төшә. Әнә шулай хак юлдан чыккан кешеләрнең кылган бозык эшләре үзләренә яхшы булып күренә.

اور جب انسان کو تکلیف پہنچتی ہے تو لیٹا اور بیٹھا اور کھڑا (ہر حال میں) ہمیں پکارتا ہے۔ پھر جب ہم اس تکلیف کو اس سے دور کر دیتے ہیں تو (بےلحاظ ہو جاتا ہے اور) اس طرح گزر جاتا ہے گویا کسی تکلیف پہنچنے پر ہمیں کبھی پکارا ہی نہ تھا۔ اسی طرح حد سے نکل جانے والوں کو ان کے اعمال آراستہ کرکے دکھائے گئے ہیں

اور جب (ایسے) انسان کو کوئی تکلیف پہنچتی ہے تو وہ ہمیں اپنے پہلو پر لیٹے یا بیٹھے یا کھڑے پکارتا ہے، پھر جب ہم اس سے اس کی تکلیف دور کردیتے ہیں تو وہ (ہمیں بھلا کر اس طرح) چل دیتا ہے گویا اس نے کسی تکلیف میں جو اسے پہنچی تھی ہمیں (کبھی) پکارا ہی نہیں تھا۔ اسی طرح حد سے بڑھنے والوں کے لئے ان کے (غلط) اَعمال آراستہ کر کے دکھائے گئے ہیں جو وہ کرتے رہے تھے،