فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قالُوا لا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ

فلمّا رأى أيديهم لا تصل إليه نكرهم و أوجس منهم خيفة قالوا لا تخف إنّا أرسلنا إلى قوم لوط

Falamma raa aydiyahum la tasilu ilayhi nakirahum waawjasa minhum kheefatan qaloo la takhaf inna orsilna ila qawmi lootin

و چون ديد که بدان دست نمي يازند ، آنان را ناخوش داشت و در دل از آنها بيمناک شد گفتند : مترس ، ما را بر قوم لوط فرستاده اند

و چون ديد كه دستانشان به سوى آن دراز نمى شود، به آنان احساس بيگانگى كرد، و از آنان ترسى در دل يافت; گفتند مترس ما به سوى قوم لوط فرستاده شده ايم.

و چون ديد كه آنها دست بغذا نميزنند به آنها ظنين شد و در دل از آنها ترسيد. آنها گفتند: هيچ نترس ما براى هلاك قوم لوط فرستاده شده‏ايم.

و چون دید دست هایشان به سوی غذا دراز نمی شود، آنان را ناشناس یافت و از آنان احساس ترس و دلهره کرد، گفتند: مترس که ما به سوی قوم لوط فرستاده شده ایم.

و آنگه كه ديد دستهاى مهمانان را كه نمى‏رسد بدان ناپسند شمرد (آن را) از ايشان و يافت (در خود) از ايشان ترسى گفتند نترس كه ما فرستاده شده‏ايم بسوى قوم لوط

و چون ديد دستهايشان به غذا دراز نمى‏شود، آنان را ناشناس يافت و از ايشان ترسى بر دل گرفت. گفتند: «مترس، ما به سوى قوم لوط فرستاده شده‏ايم.»

همين كه ديد دست به آن نمى‏زنند ناپسندشان شمرد و در دل احساس ترس كرد. گفتند: «نترس ما بر قوم لوط فرستاده شده‏ايم.»

پس چون ديد كه دستهاى ايشان به آن نمى‏رسد، آنها را نشناخت، و در دل از ايشان ترسيد. گفتند مترس! ما به سوى قوم لوط فرستاده شده‏ايم.

پس چون ديد دستهاشان نميرسد بآن ناخوش گرفت ايشانرا و در دل گرفت از ايشان ترسى گفتند مترس بدرستيكه ما فرستاده شده‏ايم بسوى قوم لوط

سپس چون ديد دستانشان به سوى آن دراز نمى‏شود، به آنان گمان بد برد و ترسى از آنان در دل آورد. گفتند: مترس. كه ما به سوى قوم لوط فرستاده شده‏ايم

(اما) هنگامی که دید دست آنها به آن نمی‌رسد (و از آن نمی‌خورند، کار) آنها را زشت شمرد؛ و در دل احساس ترس نمود. به او گفتند: «نترس! ما به سوی قوم لوط فرستاده شده‌ایم!»

پس چون ديد كه دستشان به آن نمى‏رسد، آنان را ناشناخت و بيگانه شمرد و از آنها بيمى به دل گرفت. گفتند: مترس كه ما به قوم لوط فرستاده شده‏ايم.

پس چون ديد دستهاشان نميرسد بان ناخوش گرفت ايشان را و در دل گرفت از ايشان ترسى گفتند مترس بدرستى كه ما فرستاده شده‏ايم بسوى قوم لوط

و هنگامى كه ديد دستهاشان نمى رسد بسوى آن ناشناسشان گرفت و برداشت از ايشان بيمى گفتند نترس كه ما فرستاده شديم بسوى قوم لوط

و چون دید که آنان به طعام دست دراز نمی‌کنند آنان را بیگانه شمرد و در حال از آنها دلش متوحش و بیمناک گردید، آنان گفتند: مترس که ما فرستاده خدا به قوم لوط می‌باشیم.

هنگامي که ديد به آن دست نزدند، مظنون شد و از ايشان بيمي به دل گرفت. گفتند: نترس، ما به سوي قوم لوط روانه شده ايم.

So when he saw/understood their hands do not reach to it, he denied/did not recognize them , and he felt inner horror/fright fearfully/frightfully from them, they said: «Do not fear, that we, we were sent to Lot’s nation.»

But when he saw their hands went not towards it (the meal), he felt some mistrust of them, and conceived a fear of them. They said: «Fear not, we have been sent against the people of Lout (Lot).»

And when he saw their hands not reaching towards it, he was suspicious of them and conceived a fear of them. They said, ‹Fear not; we have been sent to the people of Lot.›

But when he saw that their hands did not reach out towards it, he deemed their conduct strange and became apprehensive of them. [But] they said: «Fear not! Behold, we are sent to the people of Lot.»

En toen hij zag dat hunne handen het vleesch niet aanraakten, mishaagde hem dit en hij voedde vrees voor hen, Maar zij zeiden Vrees niet; want wij zijn tot het volk van Lot gezonden.

But when he saw that their hands did not go towards it, he mistrusted them, and he began to have fear of them. They said: "Have no fear, we have been sent to the people of Lot."

Quando vide che le loro mani non lo avvicinavano, si insospettì ed ebbe paura di loro. Dissero: «Non aver paura. In verità siamo stati inviati al popolo di Lot».

But when he saw their hands went not towards it (the meal), he felt some mistrust of them, and conceived a fear of them. They said: "Fear not, we have been sent against the people of Lout (Lot)."

Увидев, что они не дотрагиваются до еды, он усомнился в них и почувствовал страх перед ними. Посланцы сказали: «Не бойся! Воистину, мы посланы к народу Лута (Лота)».

Увидев, что они не тронули еды, он догадался, что они – не гости, и ему стало боязно перед ними. Посланцы сказали: «Не бойся, воистину, мы посланы к народу Лута».

But when he saw that their hands were not extended towards it, he deemed them strange and conceived fear of them. . They said: Fear not, surely we are sent to Lut’s people.

And when he saw their hands reached not to it, he mistrusted them and conceived a fear of them. They said: Fear not! Lo! we are sent unto the folk of Lot.

But when he saw that their hands reached not thereto, he could not understand them, and harboured fear of them. They said, ‹Fear not. Verily, we are sent unto the people of Lot.›

Ellerinin ona ulaşmadığını görünce onlardan işkillendi. Ve kendilerinden ürpermeye başladı. «Korkma, dediler, biz Lût kavmine gönderildik.»

But when he saw that their hands did not reach towards it, he was wary and became fearful of them, but they said: ‹Do not be afraid. We are sent to the nation of Lot. ‹

But when he saw that their hands did not reach out towards it, he deemed their conduct strange and became apprehensive of them. But they said, «Fear not! Behold, we are sent to the people of Lot.» (Abraham was apprehensive thinking the visitors refusing hospitality might have aggressive intentions, but in fact they were hurrying to Lot).

When he saw that their hands did not touch it, he became suspicious and fearful of them. They said, «Do not be afraid, we are being dispatched to the people of Lot.»

And our messengers came formerly to Abraham with glad tidings. «Peace,» said they. He said, «Peace,» and he tarried not, but brought a roasted calf.

And when he saw that their hands did not touch the meat, he misliked them, and entertained a fear of them. But they said, fear not: For we are sent unto the people of Lot.

But when he saw their hands not reaching thereto, he considered this strange on their part and conceived fear of them. They said, `Fear not, we have been sent to the people of Lot.›

Doch als er sah, daß ihre Hände sich nicht danach ausstreckten, fand er sie befremdend und empfand Furcht vor ihnen. Sie sprachen: «Fürchte dich nicht, denn siehe, wir sind zum Volke Lots entsandt.»

Когда ж увидел он, ■ Что руки их к нему не протянулись, ■ Им овладело недоверье к ним ■ И он почувствовал к ним страх. ■ «Не бойся! – молвили они. – ■ Мы посланы к народу Лута».

Кунаклар кулларын бозауга сузмагач, Ибраһим аларны яратмыйча, хәтта болар караклар, дип уйлады вә алардан шикләнеп куркуга төште. Фәрештәләр әйттеләр: «Син бездән курыкма, тәхкыйк без Лут кауменә һәлак итәр өчен җибәрелгән фәрештәләрбез».

جب دیکھا کہ ان کے ہاتھ کھانے کی طرف نہیں جاتے (یعنی وہ کھانا نہیں کھاتے) تو ان کو اجنبی سمجھ کر دل میں خوف کیا۔ (فرشتوں نے) کہا کہ خوف نہ کیجیے، ہم قوم لوط کی طرف (ان کے ہلاک کرنے کو) بھیجے گئے ہیں

پھر جب (ابراہیم علیہ السلام نے) دیکھا کہ ان کے ہاتھ اس (کھانے) کی طرف نہیں بڑھ رہے تو انہیں اجنبی سمجھا اور (اپنے) دل میں ان سے کچھ خوف محسوس کرنے لگے، انہوں نے کہا: آپ مت ڈریئے! ہم قومِ لوط کی طرف بھیجے گئے ہیں،