‹
قرآن، سوره يس (36) آیه 82
آیه پسین: سوره يس (36) آیه 83
آیه پیشین: سوره يس (36) آیه 81
إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
إنّما أمره إذا أراد شيئا أن يقول له كن فيكون
Innama amruhu itha arada shay-an an yaqoola lahu kun fayakoonu
چون بخواهد چيزي را بيافريند ، فرمانش اين است که مي گويد : موجود شو، پس موجود مي شود
امر او چون [آفرينش] چيزى را اراده كند، تنها همين است كه به آن مى گويد موجود شود، [و بيدرنگ] موجود مى شود.
هر گاه اراده و مشيت خدا بآفرينش چيزى تعلق گيرد، فرمان نافذ او اينست كه مىگويد: موجود باش، و فورا موجود مىشود:
شأن او این است که چون پدید آمدن چیزی را اراده کند، فقط به آن می گوید: باش، پس بی درنگ موجود می شود.
بى گفتگو كار خدا آنگه كه خواهد آفريدن چيزى آنكه بگويد بدو باش (پس هماندم آن) مىباشد
چون به چيزى اراده فرمايد، كارش اين بس كه مىگويد: «باش»؛ پس [بىدرنگ] موجود مىشود.
چون بخواهد چيزى را بيافريند فرمانى كه مىدهد اين است كه مىگويد: «موجود شو» و (بىدرنگ) موجود مىشود.
فرمان او هر گاه چيزى را بخواهد كه باشد- اين است كه بگويد: باش! پس باشد.
جز اين نيست كه امر او چون بخواهد چيزى را اينكه ميگويد به آن بشو پس مىشود
جز اين نيست كه فرمانش- چون [آفريدن] چيزى را بخواهد [اين است] كه به او گويد: موجود شو. پس بى درنگ موجود مىشود
فرمان او چنین است که هرگاه چیزی را اراده کند، تنها به آن میگوید: «موجود باش!»، آن نیز بیدرنگ موجود میشود!
جز اين نيست كه كار و فرمان او، چون چيزى را بخواهد، اين است كه گويدش: باش، پس مىباشد.
جز اين نيست كه امر او چون بخواهد چيزى را اينكه ميگويد به آن بشو پس مىشود
جز اين نيست كار او گاهى كه چيزى خواهد كه بدو گويد بشو پس بشود
فرمان نافذ او چون اراده خلقت چیزی کند به محض اینکه گوید: «موجود باش»بلا فاصله موجود خواهد شد.
براي انجام هر امري، كافي است كه به آن بگويد: موجود باش پس (موجود مي شود) .
But/truly His order/command if He wanted/willed a thing, (is) that He says to it: «Be.» so it becomes.
Verily, His Command, when He intends a thing, is only that He says to it, «Be!» and it is!
His command, when He desires a thing, is to say to it ‹Be,› and it is.
His Being alone is such that when He wills a thing to be, He but says unto it, «Be» — and it is. [This is the meaning of the phrase innama amruhu – the term amr being synonymous, in this instance, with shan («state [or «manner»] of being»). The exclusiveness of God’s creative Being is stressed by the restrictive particle innama.]
Zijn bevel, als hij een ding verlangt, is slechts dat hij zegt: Wees! en het is.
His command, when He wants anything, is to say to it: "Be" and it is!
Quando vuole una cosa, il Suo ordine consiste nel dire «Sii» ed essa è.
Verily, His Command, when He intends a thing, is only that He says to it, "Be!" and it is!
Когда Он желает чего-либо, то стоит Ему сказать: «Будь!» – как это сбывается.
Когда Он хочет чего-либо, то стоит только Ему произнести: «Возникни!» – и творение возникает.
His command, when He intends anything, is only to say to it: Be, so it is.
But His command, when He intendeth a thing, is only that He saith unto it: Be! and it is.
His bidding is only, when He desires anything to say to it, ‹BE,› and it is.
O, bir şeyi istediğinde, buyruğu sadece şunu söylemektir: «Ol!» Artık o, oluverir.
When He wills a thing, His command is to say to it ‹Be›, and it is!
When He intends a thing, His only Command to it is «Be» and it is.
All He needs to do to carry out any command is to say to it, «Be,» and it is.
His command when He willeth aught, is but to say to it, BE, and IT IS.
His command, when He willeth a thing, is only that He saith unto it, be; and it is.
Verily, HIS command, when HE intends a thing, is only that HE says concerning it, `Be,› and it comes into being.
Sein Befehl, wenn Er ein Ding will, ist nur, daß Er spricht: «Sei!» – und es ist.
Когда задумано творенье Им, ■ Он молвит: «Будь!» – и явится оно.
Аллаһ бер нәрсәнең бар булуын теләсә, ул нәрсәгә фәкать бар бул дип әйтер һәм ул нәрсә бар булыр.
اس کی شان یہ ہے کہ جب وہ کسی چیز کا ارادہ کرتا ہے تو اس سے فرما دیتا ہے کہ ہوجا تو وہ ہوجاتی ہے
اس کا امرِ (تخلیق) فقط یہ ہے کہ جب وہ کسی شے کو (پیدا فرمانا) چاہتا ہے تو اسے فرماتا ہے: ہو جا، پس وہ فوراً (موجود یا ظاہر) ہو جاتی ہے (اور ہوتی چلی جاتی ہے)،
‹