ذلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ

ذلكم بأنّه إذا دعي اللّه وحده كفرتم و إن يشرك به تؤمنوا فالحكم للّه العليّ الكبير

Thalikum bi-annahu itha duAAiya Allahu wahdahu kafartum wa-in yushrak bihi tu/minoo faalhukmu lillahi alAAaliyyi alkabeeri

اين عذاب بدان سبب است که چون خدا را به يکتايي مي خواندند شما انکارمي کرديد ، و اگر براي او شريکي قرار مي دادند شما به آن شريک ايمان مي آورديد پس ، فرمان ، فرمان خداي بلند مرتبه بزرگ است

اين از آن است كه چون خداوند به تنهايى خوانده مى شد، كفر مىورزيديد و چون به او شرك ورزيده مى شد، ايمان مى آورديد، حال داورى با خداوند بلندمرتبه بزرگ است.

(عتاب ميشود) اين عذاب بخاطر آنست كه: وقتى خدا را به تنهايى ياد ميكردند، شما كفر ميورزيديد و هر گاه شريكانى براى او قائل مى‏شدند، فورا ايمان مى‏آورديد. اينك حكم مجازات، تنها با خداى برتر و والاست.

این [سختیِ عذاب] به سبب این است که چون خدا به یگانگی [و بدون معبودانتان] خوانده می شد [یگانگی اش] را انکار می کردید، و اگر برای او شریک و همتایی قرار داده می شد، باور می کردید؛ پس [اکنون] داوری، ویژه خدای والامرتبه و بزرگ است.

اين عذاب شما بواسطه آنست كه هرگاه خوانده مى‏شد خدا در حاليكه يگانه است كافر مى‏شديد و اگر شرك آورده مى‏شد بخدا مى‏گرويديد پس (امروز) داورى از آن خداى برتر و بزرگتر است

اين [كيفر] از آن روى براى شماست كه چون خدا به تنهايى خوانده مى‏شد، كفر مى‏ورزيديد؛ و چون به او شرك آورده مى‏شد، آن را باور مى‏كرديد. پس [امروز] فرمان از آن خداىِ والاىِ بزرگ است.

– اين عذاب بدان سبب است كه چون خدا به يگانگى خوانده مى‏شد انكار مى‏كرديد و اگر براى او شريكى قرار مى‏دادند ايمان مى‏آورديد، اينك داورى از آن خداوند بلند مرتبه بزرگ است.

[آنان را گويند كه نيست! و] اين بدان سبب است كه چون [شما را] به سوى خداى يگانه خواندند، كافر شديد، و اگر [يكى از بتان را] به او انباز گيرند، [شما] بدو ايمان آريد. پس فرمان خداى راست كه والا و بزرگ است.

اين بآنست كه چون خوانده شد خدا تنها انكار كرديد و اگر شرك آورده ميشد باو ميگرويديد پس حكم خدا را است كه رفيع بزرگست

اين [كيفر] از آن است كه چون وقتى خداوند به تنهايى ياد مى‏شد، انكار مى‏كرديد. و اگر به او شرك آورده مى‏شد، ايمان مى‏آورديد. پس [اينك‏] داورى با خداوند بلند مرتبه بزرگ است

این بخاطر آن است که وقتی خداوند به یگانگی خوانده می‌شد انکار می‌کردید، و اگر برای او همتایی می‌پنداشتند ایمان می‌آوردید؛ اکنون داوری مخصوص خداوند بلندمرتبه و بزرگ است (و شما را مطابق عدل خود کیفر می‌دهد).

اين [عذاب‏] براى آن است كه چون خدا به يگانگى خوانده مى‏شد شما كافر شديد، و اگر براى او انباز مى‏آوردند باور مى‏داشتيد، پس فرمان خداى والا و بزرگ راست.

اين بآنست كه چون خوانده شد خدا تنها انكار كرديد و اگر شرك آورده ميشد باو ميگرويديد پس حكم خدا را است كه رفيع بزرگست

اين بدان است كه هر گاه خوانده مى شد خدا به تنهائى كفر مىورزيديد و اگر شركورزيده مى شد بدو مى گرويديد پس حكومت از آن خداى برتر بزرگ است

(به آنها گویند) این عذاب برای آن است که شما چون خدا به یکتایی یاد می‌شد به او کافر می‌شدید و اگر بر او شریک می‌گرفتند ایمان می‌آوردید، پس اینک حکم (عفو و عقوبت شما) با خدای متعال بزرگوار است.

اين به دليل آن است كه هرگاه دعوت شديد كه فقط خدا را بخوانيد، ايمان نياورديد، ولي هنگامي كه ديگران در كنار او ذكر شدند، ايمان آورديد. بنابراين حکم خدا صادر شده است؛ او بلندمرتبه ترين است، بزرگ.

This is with that it is if God was called alone, you disbelieved, and if He be shared with/be made a partner with Him, you believe (with that), so the judgment/rule (is) to God, the high/elevated, the great .

(It will be said): «This is because, when Allah Alone was invoked (in worship, etc.) you disbelieved, but when partners were joined to Him, you believed! So the judgement is only with Allah, the Most High, the Most Great!»

That is because, when God was called to alone, you disbelieved; but if others are associated with Him, then you believe. Judgment belongs to God, the All-high, the All-great.

[And they will be told:] «This [has befallen you] because, whenever the One God was invoked, you denied this truth; whereas, when divinity was ascribed to aught beside Him, you believed [in it]! But all judgment rests with God, the Exalted, the Great!» [An answer to the sinners› question at the end of the preceding verse may be found in the following extremely well-authenticated, parabolic saying of the Prophet: «[On the Day of Judgment,] those who deserve paradise will enter paradise, and those who deserve the fire, the fire. Thereupon God, the Sublimely Exalted, will say, `Take out [of the fire] everyone in whose heart there was as much of faith [or, in some versions, «as much of good»] as a grain of mustard seed!› And so they will be taken out of it, already blackened, and will be thrown into the River of Life; and then they will come to life [lit., `sprout›] as a herb sprouts by the side of a stream: and didst thou not see how it comes out, yellow and budding?» (Bukhari, on the authority of Abu Said al-Khudri, in Kitab al-Iman and Kitab Bad al-Khalq; also Muslim, Nasai and Ibn Hanbal.) The characterization as «yellow and budding» – i.e., tender and of light colour – indicates the freshness of new life in the pardoned sinner. This, of course, has nothing to do with the sinners› futile and meaningless request on Judgment Day to be given a «second chance» on earth (Cf. 6:27-28 or 32:12). See also last but one sentence of 6:128 and the corresponding note.]

En men zal hun antwoorden: Dit is u wedervaren, omdat, als er van een eenigen God tot u werd gepredikt, gij niet geloofdet; maar indien eene meervoudigheid van goden met hem werd vereenigd, gij geloofdet; en het oordeel behoort den hoogen, den grooten God.

This is because when God Alone was mentioned, you rejected, but when partners were associated with Him, you believed. Therefore, the judgment is for God, the Most High, the Most Great.

«Questo [avviene] perché quando Allah, l’Unico, era invocato, restavate increduli e quando invece Gli attribuivano associati credevate [in essi]. Il Giudizio appartiene ad Allah, l’Altissimo, il Grande».

(It will be said): "This is because, when Allah Alone was invoked (in worship, etc.) you disbelieved, but when partners were join
ed to Him, you believed! So the judgement is only with Allah, the Most High, the Most Great!"

Это – потому, что когда призывали одного Аллаха, вы не веровали. Если же к Нему приобщали сотоварищей, вы верили. Решение принимает только Аллах, Возвышенный, Большой».

[Им будет дан ответ: «Нет,] и это потому, что, когда вас призывали к [вере] в единого Аллаха, вы не уверовали. А если [другие люди] наряду с Ним поклонялись другим богам, вы верили [в это]. Решение же принадлежит [только] Аллаху, высокому, великому.

That is because when Allah alone was called upon, you disbelieved, and when associates were given to Him, you believed; so judgment belongs to Allah, the High, the Great.

(It is said unto them): This is (your plight) because, when Allah only was invoked, ye disbelieved, but when some partner was ascribed to Him ye were believing. But the command belongeth only to Allah, the Sublime, the Majestic.

That is because when God alone was proclaimed ye did disbelieve; but when partners were joined to Him ye did believe; but judgment belongs to God, the high, the great!

Bu halinizin sebebi şu: Allah’a, yalnız O’na çağrıldığınzda inkâr etmiştiniz. O’na ortak koşulduğunda ise iman ediyordunuz. Artık hüküm o en yüce, o en büyük olan Allah’ın…

(They shall be answered): ‹That is because you disbelieved when Allah alone was supplicated to, but when others were associated with Him you believed.› Judgement belongs to Allah, the Most High, the Great.

It will be said to them, «This is your plight because when Allah alone was invoked you denied the Message, and when others (such as your ‹holy› men) were included besides Him, you believed. But the Command belongs only to Allah, the Sublime, the Majestic.» (39:45).

This is because when GOD ALONE was advocated, you disbelieved, but when others were mentioned beside Him, you believed. Therefore, GOD’s judgment has been issued; He is the Most High, the Great.

«This hath befallen you, for that when One God was proclaimed to you, ye believed not: but when partners had been united with him, ye believed: But judgment belongeth unto God, the High, the Great.»

And it shall be answered them, this hath befallen you, for that when one God was preached unto you, ye believed not; but if a plurality of gods had been associated with Him, ye had believed: And judgement belongeth unto the high, the great God.

It will be said to them, `This is because, when ALLAH alone was called upon, you disbelieved, but when partners were associated with HIM, you believed. The decision now rests only with ALLAH, the High, the Incomparably Great.›

«Dies ist so, weil ihr ungläubig bliebt, als Allah allein angerufen wurde, doch als Ihm Götter zur Seite gesetzt wurden, da glaubtet ihr. Die Entscheidung ist allein bei Allah, dem Hohen, dem Großen.»

(Ответом будет): ■ «Это вам за то, ■ Что не уверовали вы, ■ Когда вас призывали веровать в Единного Аллаха, ■ Когда же придавали соучастников Ему, ■ В вас тут же (просыпалась) вера». ■ Решение всего – у Высочайшего, Великого Аллаха!

Бу ґәзаб сезгә тиешле булды, чөнки сезгә әйтелсә, Аллаһу тәгаләне бер генә дип белегез, Ул ялгыз тына, бер генә дип әйтегез, дип, сез инкяр итәдер идегез, әмма Аллаһуның шәриге-тиңдәше яки хатыны яки баласы бар, дип, ялган әйтсәләр, сез ул бик зур ялган сүзгә ышанадыр идегез. Инде хөкем итеп сезгә ґәзаб бирмәк бөек вә олугъ Аллаһ эшедер.

یہ اس لئے کہ جب تنہا خدا کو پکارا جاتا تھا تو تم انکار کردیتے تھے۔ اور اگر اس کے ساتھ شریک مقرر کیا جاتا تھا تو تسلیم کرلیتے تھے تو حکم تو خدا ہی کا ہے جو (سب سے) اوپر اور (سب سے) بڑا ہے

(ان سے کہا جائے گا: نہیں) یہ (دائمی عذاب) اس وجہ سے ہے کہ جب اللہ کو تنہا پکارا جاتا تھا تو تم انکار کرتے تھے اور اگر اس کے ساتھ (کسی کو) شریک ٹھہرایا جاتا تو تم مان جاتے تھے، پس (اب) اللہ ہی کا حکم ہے جو (سب سے) بلند و بالا ہے،