وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ

و لو أنّهم رضوا ما آتاهم اللّه و رسوله و قالوا حسبنا اللّه سيؤتينا اللّه من فضله و رسوله إنّا إلى اللّه راغبون

Walaw annahum radoo ma atahumu Allahu warasooluhu waqaloo hasbuna Allahu sayu/teena Allahu min fadlihi warasooluhu inna ila Allahi raghiboona

چه مي شود اگر به آنچه خدا و پيامبرش به آنان عطا مي کند خشنود باشند وبگويند : خدا ما را بس است و خدا و پيامبرش ما را از فضل خويش بي نصيب نخواهند گذاشت و ما به خدا رغبت مي ورزيم ؟

ولى اگر آنان به آنچه خداوند و پيامبرش به ايشان بخشيده اند، خشنود مى شدند و مى گفتند خداوند ما را بس، زودا كه خداوند و پيامبر او از فضل خويش به ما ببخشند و ما به خداوند مى گراييم [برايشان بهتر بود].

ولى اگر آنان به آنچه خدا و پيامبرش بآنها مى‏دهند، راضى شوند و بگويند: خدا براى ما كافيست و خدا از فضل و بخشش خود و پيامبر او (از غنائم جنگى) به ما خواهد داد و ما تنها رضاى او را مى‏طلبيم (براى آنها بهتر است).

و اگر آنان به آنچه خدا و پیامبرش به ایشان عطا کرده اند، خشنود می شدند و می گفتند: خدا ما را بس است؛ خدا و پیامبرش به زودی از فضل و احسان خود به ما عطا می کنند [و] ما فقط به سوی خدا مایل و علاقمندیم [برای آنان بهتر بود.]

و اگر ايشان خرسند گردند به آنچه بديشان دهد خدا و فرستاده وى و گويند بس است ما را خداى بزودى خواهد داد به ما خدا از فضل خود و فرستاده او نيز زيرا ما تنها بخدا اميدواريم (براى ايشان از عيب گيرى بهتر بود)

و اگر آنان بدانچه خدا و پيامبرش به ايشان داده‏اند خشنود مى‏گشتند و مى‏گفتند: «خدا ما را بس است به زودى خدا و پيامبرش از كرم خود به ما مى‏دهند و ما به خدا مشتاقيم» [قطعاً براى آنان بهتر بود].

اگر به آنچه خدا و رسولش به آنها داده است راضى باشند، و بگويند: «خدا براى ما كافى است، به زودى خدا و رسولش از فضل خود به ما عطا فرمايد- ما فقط مشتاق خدا هستيم.»

و اگر آنها [مؤمن باشند] بدانچه خدا و رسولش به ايشان داده‏اند راضى باشند و گويند: خدا ما را كافى است، زود باشد كه خدا و رسولش از فضل خود به ما بدهند، بى‏گمان ما به سوى خدا رغبت كنندگانيم.

و اگر آنكه ايشان راضى شده بودند بآنچه دادشان خدا و رسولش و گفتند بس است ما را خدا زود باشد كه بدهد ما را خدا از فضلش و رسولش بدرستيكه ما بسوى خدا رغبت دارندگانيم

و اگر آنان به آنچه خداوند و رسول او به آنان داده است، خشنود مى‏شدند و مى‏گفتند: خدا ما را بس است. خداوند از فضل خود به ما خواهد داد و [همچنين‏] رسول او. ما به خدا مشتاقيم [برايشان بهتر بود]

(در حالی که) اگر به آنچه خدا و پیامبرش به آنان داده راضی باشند، و بگویند: «خداوند برای ما کافی است! و بزودی خدا و رسولش، از فضل خود به ما می‌بخشند؛ ما تنها رضای او را می‌طلبیم.» (برای آنها بهتر است)!

و [چه خوب بود] اگر بدانچه خداى بديشان دهد و پيامبرش، خرسند گردند و گويند: خداى ما را بس است، بزودى خداى ما را از فزون‏بخشى خويش بدهد و پيامبرش نيز كه ما به خدا گراينده و اميدواريم.

و اگر آنكه ايشان راضى شده بودند بانچه دادشان خدا و رسولش و گفتند بس است ما را خدا زود باشد كه بدهد ما را خدا از فضلش و رسولش بدرستى كه ما بسوى خدا رغبت دارندگانيم

و اگر كه ايشان خوشنود مى شدند بدانچه خدا و پيمبرش بديشان داده و مى گفتند بس است ما را خدا زود است بدهد به ما خدا از فضل خويش و پيمبرش همانا مائيم بسوى خدا گروندگان

و چقدر بهتر بود اگر آنها به آنچه خدا و رسول به آنها عطا کردند راضی بودند و می‌گفتند که خدا ما را کفایت است، او و هم رسولش از لطف عمیم به ما عطا خواهند کرد، ما تنها به خدا مشتاقیم.

آنها مي بايست به آنچه خدا و رسولش به آنها داده اند، راضي مي بودند. و بايد مي گفتند: خدا براي ما كافي است. خدا از نعمت هايش برايمان فراهم خواهد كرد و هم چنين رسول او. ما فقط خدا را مي جوييم.

And if that they accepted/approved what God and His messenger gave/brought them and they said: «Enough for us God, God will give/bring us from His grace/favour and His messenger, we are to God desiring/wishing.»

Would that they were contented with what Allah and His Messenger (SAW) gave them and had said: «Allah is Sufficient for us. Allah will give us of His Bounty, and (also) His Messenger (from alms, etc.). We implore Allah (to enrich us).»

O were they well-pleased with what God and His Messenger have brought them, saying, ‹Enough for us is God; God will bring us of His bounty, and His Messenger; to God we humbly turn.›

And yet, [it would be but for their own good] if they were to content themselves with what God has given them and [caused] His Apostle [to give them], and would say, «God is enough for us! God will give us [whatever He wills] out of His bounty, and [will cause] His Apostle [to give us, too]: verily, unto God alone do we turn with hope!»

Maar indien zij tevreden waren geweest met datgene, wat God en zijn apostel hun hebben gegeven, en zoo zij gezegd hadden: God is onze steun; God zal ons van zijn overvloed geven, evenals zijn Profeet, en wij begeeren slechts God: waarlijk het zou beter voor hen geweest zijn.

And if they had only been content with what God and His messenger had given them, and they had said: "God is sufficient, He will give us from His bounty, and His messenger. It is to our Lord that we desire."

Se davvero fossero soddisfatti di quello che ricevono da Allah e dal Suo Messaggero, direbbero: «Ci basta Allah! Allah ci darà della Sua grazia, e così il Suo Messaggero ancora. I nostri desideri tendono a Allah».

Would that they were contented with what Allah and His Messenger (SAW) gave them and had said: "Allah is Sufficient for us. Allah will give us of His Bounty, and (also) His Messenger (from alms, etc.). We implore Allah (to enrich us)."

Лучше бы они довольствовались тем, что дали им Аллах и Его Посланник, и сказали: «Нам достаточно Аллаха. Аллах одарит нас из Своей милости, а также Его Посланник. Воистину, мы устремляемся к Аллаху!»

О, если бы они довольствовались тем, что даровал им Аллах и Его Посланник и сказали бы: «Довольно нам Аллаха. Он дарует нам от Своей щедрости, и Его Посланник [дарует по Его указанию]. Воистину, мы жаждем только [милости] Аллаха!»

And if they were content with what Allah and His Messenger gave them, and had said: Allah is sufficient for us; Allah will soon give us (more) out of His grace and His Messenger too; surely to Allah do we make our petition.

(How much more seemly) had they been content with that which Allah and His messenger had given them and had said: Allah sufficeth us. Allah will give us of His bounty, and (also) His messenger. Unto Allah we are suppliants.

Would that they were content with what God and His Apostle had brought them, and would say, ‹God is enough for us! God will bring us of His grace, and so will His Apostle; verily, unto God is our desire!›

Ne olurdu, bunlar, Allah ve resulünün kendilerine verdiklerine razı olsalardı da şöyle deselerdi: «Allah bize yeter. Allah bize lütfundan verecektir; resulü de. Zaten biz, gönlümüzü yalnız Allah’a bağlamışız.»

Would that they were wellpleased with what Allah and His Messenger have given them, and would say: ‹Allah is sufficient for us. Allah will provide for us from His abundance, and so will His Messenger. To Allah, we hope. ‹

It would have been enormously good for them if they were content with what Allah and His Messenger had given them (59:7). And if they said, «Allah suffices us. (What we have received in equity is good for us). Allah will give us of His Bounty, and the Messenger will distribute in kindness and equity. We turn to Allah with all our hopes.» (The Central Authority will be just to all).

They should be satisfied with what GOD and His messenger have given them. They should have said, «GOD suffices us. GOD will provide for us from His bounties, and so will His messenger. We are seeking only GOD.»

Would that they were satisfied with that which God and His Apostle had given them, and would say «God sufficeth us! God will vouchsafe unto us of His favour, and so will His Apostle: verily unto God do we make our suit!»

But if they had been pleased with that which God and his Apostle had given them, and had said, God is our support; God will give unto us of his abundance and his prophet also; verily unto God do we make our supplications: It would have been more decent.

And if they had been content with what ALLAH and HIS Messenger had given them and had said, `Sufficient for us is ALLAH; ALLAH will give us from HIS bounty, and so will HIS Messenger; to ALLAH do we turn in supplication,› it would have been better for them.

Wären sie mit dem zufrieden gewesen, was Allah und Sein Gesandter ihnen gegeben, und hätten sie nur gesagt: «Unsere Genüge ist Allah: Allah wird uns geben aus Seiner Fülle, und ebenso Sein Gesandter. Zu Allah kehren wir uns als Bittende»!

Им бы довольствоваться тем, ■ Чем наделяет их Аллах ■ И что дает Его посланник! ■ Им говорить бы: «Нам достаточно Аллаха, ■ Он даст нам от Своих щедрот, ■ И (то же сделает) Его посланник. ■ К Нему взываем мы (в молитвах)!»

Әгәр алар Аллаһ вә Аның расүле биргән нәрсәгә разый булсалар иде вә әйтсәләр иде: «Безгә Аллаһ җитә, Аның хөкеменә без разыйларбыз, әлбәттә, Аллаһ үзенең юмартлыгыннан вә Аның расүле безгә бирерләр, без Аллаһуга бирелеп Аңардан өмет итәбез» – дип, әлбәттә, хәерле булыр иде.

اور اگر وہ اس پر خوش رہتے جو خدا اور اس کے رسول نے ان کو دیا تھا۔ اور کہتے کہ ہمیں خدا کافی ہے اور خدا اپنے فضل سے اور اس کے پیغمبر (اپنی مہربانی سے) ہمیں (پھر) دیں گے۔ اور ہمیں تو خدا ہی کی خواہش ہے (تو ان کے حق میں بہتر ہوتا)

اور کیا ہی اچھا ہوتا اگر وہ لوگ اس پر راضی ہو جاتے جو ان کو اللہ اور اس کے رسول (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم) نے عطا فرمایا تھا اور کہتے کہ ہمیں اللہ کافی ہے۔ عنقریب ہمیں اللہ اپنے فضل سے اور اس کا رسول (صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم مزید) عطا فرمائے گا۔ بیشک ہم اللہ ہی کی طرف راغب ہیں (اور رسول صلی اللہ علیہ وآلہ وسلم اسی کا واسطہ اور وسیلہ ہے، اس کا دینا بھی اللہ ہی کا دینا ہے۔ اگر یہ عقیدہ رکھتے اور طعنہ زنی نہ کرتے تو یہ بہتر ہوتا،