قالُوا يا صالِحُ قَدْ كُنْتَ فِينا مَرْجُوًّا قَبْلَ هذا أَ تَنْهانا أَنْ نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا وَ إِنَّنا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَيْهِ مُرِيبٍ

قالوا يا صالح قد كنت فينا مرجوّا قبل هذا أ تنهانا أن نعبد ما يعبد آباؤنا و إنّنا لفي شكّ ممّا تدعونا إليه مريب

Qaloo ya salihu qad kunta feena marjuwwan qabla hatha atanhana an naAAbuda ma yaAAbudu abaona wa-innana lafee shakkin mimma tadAAoona ilayhi mureebun

گفتند : اي صالح ، پيش از اين به تو اميد مي داشتيم آيا ما را از پرستش آنچه پدرانمان مي پرستيدند باز مي داري ؟ ما از آنچه ما را بدان مي خواني در شکيم

گفتند اى صالح پيش از اين در ميان ما مايه اميدوارى بودى; آيا ما را باز مى دارى كه چيزى را كه پدارنمان پرستيده اند بپرستيم؟ ما از چيزى كه به آن دعوتمان مى كنى سخت در شكيم.

آنها گفتند: اى صالح، تو قبل از اين در ميان ما، مايه اميدوارى ما بودى، اكنون مى‏خواهى ما را از پرستش معبودانى كه پدران و نياكان ما مى‏پرستيدند منع كنى. حقيقت اينكه ما در مورد دعوت تو در شك و ترديد هستيم.

گفتند: ای صالح! پیش از این در میان ما [به عنوانانسانی عاقل و خردمند] مورد امید بودی، آیا ما را از پرستیدن آنچه پدرانمان می پرستیدند، باز می داری؟ و ما بی تردید در [درستی و صحّت] تعالیمی که به آن دعوتمان می کنی در شکی شدید و سخت هستیم [چنان شکی که در خردمندی تو نیز دچار تردیدیم.]

گفتند اى صالح حقا كه بودى در ميان ما مايه اميد پيش از اين (دعوت) آيا بازمى‏دارى ما را از آنكه مى‏پرستيم آنچه را كه مى‏پرستيدند پدرانمان و البته ما سخت در ترديديم از آنچه مى‏خوانى ما را به سويش ترديدى كه مضطرب سازنده است

گفتند: «اى صالح، به راستى تو پيش از اين، ميان ما مايه اميد بودى. آيا ما را از پرستش آنچه پدرانمان مى‏پرستيدند باز مى‏دارى؟ و بى‏گمان، ما از آنچه تو ما را بدان مى‏خوانى سخت دچار شكّيم.»

گفتند: «اى صالح! پيش از اين ما به تو اميد داشتيم. چگونه ما را از پرستش آنچه نياكانمان مى‏پرستيدند باز مى‏دارى؟ ما نسبت به آنچه ما را بدان دعوت مى‏كنى در شك و بدگمانيم.»

گفتند: اى صالح! پيش از اين [تو] ميان ما مايه اميد بودى. آيا ما را باز مى‏دارى كه عبادت كنيم آنچه را كه پدرانمان عبادت مى‏كردند؟ و بى‏گمان ما در شكيم و بدگمان از آنچه تو ما را بدان مى‏خوانى.

گفتند اى صالح بحقيقت بودى در ما اميد داشته شده پيش از اين آيا نهى ميكنى ما را از آنكه بپرستيم آنچه ميپرستيدند پدران ما و بدرستيكه ما هر آينه در شكيم در آنچه ميخوانى ما را بآن كه آن شكى بگمان بد اندازه است

گفتند: اى صالح، پيش از اين در ميان ما به تو اميد مى‏رفت. آيا ما را از پرستيدن آنچه باز مى‏دارى كه نياكانمان مى‏پرستيدند؟ و به راستى ما از آنچه ما را به آن فرا مى‏خوانى سخت در ترديديم

گفتند: «ای صالح! تو پیش از این، مایه امید ما بودی! آیا ما را از پرستش آنچه پدرانمان می‌پرستیدند، نهی می‌کنی؟! در حالی که ما، در مورد آنچه به سوی آن دعوتمان می‌کنی، در شک و تردید هستیم!»

گفتند: اى صالح، پيش از اين تو در ميان ما مايه اميدوارى بودى آيا ما را از اينكه آنچه را پدرانمان مى‏پرستيدند بپرستيم باز مى‏دارى؟! همانا از آنچه ما را بدان مى‏خوانى سخت به شك اندريم.

گفتند اى صالح بحقيقت بودى در ما اميد داشته شده پيش از اين آيا نهى ميكنى ما را از آنكه بپرستيم آنچه ميپرستيدند پدران ما و بدرستى كه ما هر آينه در شكيم در آنچه ميخوانى ما را بآن كه آن شكى بگمان بد اندازه است

گفتند اى صالح همانا اميدوارى ما بودى پيش از اين آيا نهى كنى ما را از آنكه پرستيم آنچه را مى پرستند پدران ما و مائيم در شكى از آنچه خوانيمان بدان به ريب افكننده

قوم گفتند: ای صالح، تو پیش از آنکه دعوی نبوت کنی در میان ما مورد امیدواری بودی، آیا می‌خواهی ما را از پرستش خدایانی که پدران ما می‌پرستیدند منع کنی؟ما به دعوی نبوتت سخت بدگمان و بی‌عقیده هستیم.

آنها گفتند: اي صالح، تو پيش از اين در ميان ما از محبوبيت برخوردار بودي. آيا ما را از پرستش آنچه والدينمان عبادت مي کنند، منع مي کني؟ ما از آنچه تو به ما گفته اي، سخت در شکيم.

They Said: «You Saleh, you had been between us promising/hoped for before this, do you forbid/prevent us that we worship what our fathers worship? And that we truly (are) in (E) doubtful/suspicious doubt/suspicion from what you call us to it.»

They said: «O Salih (Saleh)! You have been among us as a figure of good hope (and we wished for you to be our chief), till this (new thing which you have brought; that we leave our gods and worship your God (Allah) Alone)! Do you (now) forbid us the worship of what our fathers have worshipped? But we are really in grave doubt as to that which you invite us to (monotheism).»

They said, ‹Salih, thou hast hitherto been a source of hope among us. What, dost thou forbid us to serve that our fathers served? Truly we are in doubt, concerning what thou callest us to, disquieting.›

They answered: «O Salih! Great hopes did we place in thee ere this! Wouldst thou forbid us to worship what our forefathers were wont to worship? Because [of this], behold, we are in grave doubt, amounting to suspicion, about [the meaning of] thy call to us!»

Zij antwoordden: O Saleh! Gij waart een persoon, in wien wij voor dezen onze hoop hadden gesteld. Verbiedt gij ons datgene te aanbidden, wat door onze vaderen werd aangebeden? Maar wij verkeeren zekerlijk in twijfel nopens den godsdienst, tot welken gij ons uitnoodigt; als zijnde te recht verdacht.

They said: "O Saleh, you were well liked amongst us before this. Do you deter us from serving what our fathers served? We are in serious doubt as to what you are inviting us."

Dissero: «O Sâlih, finora avevamo grandi speranze su di te. [Ora] ci vorresti interdire l’adorazione di quel che adoravano i padri nostri? Ecco che siamo in dubbio in merito a ciò verso cui ci chiami!».

They said: "O Salih (Saleh)! You have been among us as a figure of good hope (and we wished for you to be our chief), till this (new thing which you have brought; that we leave our gods and worship your God (Allah) Alone)! Do you (now) forbid us the worship of what our fathers have worshipped? But we are really in grave doubt as to that which you invite us to (monotheism)."

Они сказали: «О Салих! Прежде ты был нашей надеждой. Неужели ты запрещаешь нам поклоняться тому, кому поклонялись наши отцы? Воистину, нас терзают смутные сомнения относительно того, к чему ты нас призываешь».

Они сказали: «О Салих! До нынешнего дня ты был нашей надеждой. Неужели ты будешь запрещать нам поклоняться тому, кому поклонялись наши отцы? Воистину, мы очень сомневаемся в том, к чему ты нас призываешь».

They said: O Salih! surely you were one amongst us in whom great expectations were placed before this; do you (now) forbid us from worshipping what our fathers worshipped? And as to that which you call us to, most surely we are in disquieting doubt.

They said: O Salih! Thou hast been among us hitherto as that wherein our hope was placed. Dost thou ask us not to worship what our fathers worshipped? Lo! we verily are in grave doubt concerning that to which thou callest us.

They said, ‹O Zalih! thou wert amongst us one we hoped in before this: dost thou forbid us to worship what our fathers worshipped? verily, we are in hesitating doubt as to that to which thou callest us.›

Dediler ki: «Ey Sâlih! Sen bundan önce, aramızda aranan/ümit beslenen bir kişi idin. Şimdi kalkmış, atalarımızın kulluk ettiklerine kulluk etmemizi mi yasaklıyorsun? Gerçek şu ki biz, bizi çağırdığın şey hakkında kafaları karıştıran bir kuşku içindeyiz.»

They said: ‹Salih, before this you were a source of hope to us. What, would you now forbid us to worship what our fathers worshipped? Indeed, we are disquieted, and doubt that to which you invite. ‹

They said, «O Saleh! Great hopes We had placed in you before this! But now you are telling us to move away from worshiping what our forefathers worshiped. Verily, now we are in grave doubt, amounting to suspicion about the meaning of your call to us.»

They said, «O Saaleh, you used to be popular among us before this. Are you enjoining us from worshipping what our parents are worshipping? We are full of doubt concerning everything you have told us.»

And unto Themoud we sent their Brother Saleh: – «O my people! said he, worship God: you have no other god than Him. He hath raised you up out of the earth, and hath given you to dwell therein. Ask pardon of him then, and be turned unto him; for thy Lord is nigh, ready to answer.»

They answered, oh, thou wast a person on whom we placed our hopes before this. Dost thou forbid us to worship that which our fathers worshipped? But we are certainly in doubt concerning the religion to which thou dost invite us, as justly to be suspected.

They said, `O Salih, thou wast among us one whom we placed our hopes. Dost thou forbid us to worship what our fathers worshiped ? And we are surely in disquieting doubt concerning that to which thou callest us.›

Sie sprachen: «O Sáleh, du warst vordem unter uns der Mittelpunkt der Hoffnung. Willst du uns verwehren, das anzubeten, was unsere Väter anbeteten? Und wir sind wahrhaftig in beunruhigendem Zweifel über das, wozu du uns aufforderst.»

Они ответили: ■ «О Салих! Ты прежде был одним из нас, ■ Мы на тебя надежды возлагали; ■ Неужто хочешь ныне удержать нас (от богов), ■ Которым поклонялись наши предки? ■ Поистине, мы в тягостных сомнениях о том, ■ К чему ты ныне призываешь нас».

Әйттеләр: «Ий Салих, син пәйгамбәрлек дәгъвәсен кылуыңнан элек арабызда бер өметле егет идең. Ә инде хәзер безне аталарыбыз гыйбадәт кылган сынымнарга гыйбадәт кылудан тыясыңмы? Тәхкыйк без син өндәгән дин вә Аллаһуның бер генә булуы хакында шиктәбез, аларның син әйткәнчә дөрес булуында шикләнәбез».

انہوں نے کہا کہ صالح اس سے پہلے ہم تم سے (کئی طرح کی) امیدیں رکھتے تھے (اب وہ منقطع ہوگئیں) کیا تم ہم کو ان چیزوں کے پوجنے سے منع کرتے ہو جن کو ہمارے بزرگ پوجتے آئے ہیں؟ اور جس بات کی طرف تم ہمیں بلاتے ہو، اس میں ہمیں قوی شبہ ہے

وہ بولے: اے صالح! اس سے قبل ہماری قوم میں تم ہی امیدوں کا مرکز تھے، کیا تم ہمیں ان (بتوں) کی پرستش کرنے سے روک رہے ہو جن کی ہمارے باپ دادا پرستش کرتے رہے ہیں؟ اور جس (توحید) کی طرف تم ہمیں بلا رہے ہو یقینًا ہم اس کے بارے میں بڑے اضطراب انگیز شک میں مبتلا ہیں،