إِنَّما قَوْلُنا لِشَيْ‏ءٍ إِذا أَرَدْناهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ

إنّما قولنا لشي‏ء إذا أردناه أن نقول له كن فيكون

Innama qawluna lishay-in itha aradnahu an naqoola lahu kun fayakoonu

فرمان ما به هر چيزي که اراده اش را بکنيم ، اين است که مي گوييم : موجود شو ، و موجود مي شود

سخن ما درباره چيزى كه اراده اش را كرده ايم فقط اين است كه به آن مى گوييم موجود شو، و بيدرنگ موجود مى شود.

ما هر وقت هر چه را اراده كنيم، فقط مى‏گوئيم: موجود باش، و فورا موجود مى‏شود.

[زنده کردن مردگان برای ما دشوار نیست] فرمان ما درباره چیزی چون [به وجود آمدنش را] اراده کنیم، فقط این است که به آن می گوییم: باش، پس [بی درنگ] موجود می شود.

فقط گفتار (و فرمان) ما به چيزى آنگه كه خواهيم آفريدن او را آنست كه گوئيم بدان چيز كه بباش هماندم موجود مى‏شود

ما وقتى چيزى را اراده كنيم، همين قدر به آن مى‏گوييم: «باش»، بى‏درنگ موجود مى‏شود.

هر چه را اراده كنيم كافى است بگوييم «موجود باش» بى‏درنگ موجود مى‏شود.

جز اين نيست كه گفتار ما براى چيزى، چون آن را خواستيم، اين است كه بدان بگوييم: باش! پس مى‏باشد.

جز اين نيست گفتار ما مر چيزى را چون بخواهيم آنرا آنكه بگوئيم مر او را كه بشو پس ميشود

فرمان ما براى چيزى كه چون [انجام‏] آن را خواهيم، تنها اين است كه به او گوييم: موجود شو. پس [بى درنگ‏] موجود مى‏شود

(رستاخیز مردگان برای ما مشکل نیست؛ زیرا) وقتی چیزی را اراده می‌کنیم، فقط به آن می‌گوییم: «موجود باش!» بلافاصله موجود می‌شود.

همانا گفتار ما براى چيزى- چون [پديد آمدن‏] آن را بخواهيم- اين است كه آن را مى‏گوييم: باش، پس مى‏باشد.

جز اين نيست گفتار ما مر چيزى را چون بخواهيم آنرا آنكه بگوئيم مرا او را كه بشو پس ميشود

نيست گفتار ما براى چيزى گاهى كه بخواهيمش جز آنكه گوئيمش بشو پس مى شود

ما به امر نافذ خود هر چه را اراده کنیم همین که گوییم موجود باش، همان لحظه موجود خواهد شد.

براي انجام هر كاري، فقط به آن مي گوييم: باش. و آن هست.

Truly/indeed Our saying/word to a thing if We willed/wanted/intended it (is) that We say to it: «Be.» So it becomes.

Verily! Our Word unto a thing when We intend it, is only that We say unto it: «Be!» and it is.

The only words We say to a thing, when We desire it, is that We say to it ‹Be,› and it is.

Whenever We will anything to be, We but say unto it Our word «Be» – and it is.

Indien wij willen, dat iets bestaat, zeggen wij slechts: Zij, en het is.

It is Our saying to a thing if We want it, to say to it: "Be," and it is.

Quando vogliamo una cosa, Ci basta dire «Sii!» ed essa è.

Verily! Our Word unto a thing when We intend it, is only that We say unto it: "Be!" and it is.

Когда Мы хотим чего-либо, то стоит Нам сказать: «Будь!» – как это сбывается.

Когда Мы хотим претворить что-либо в действительность, то Нам стоит только сказать: «Возникни!» – и оно возникает.

Our word for a thing when We intend it, is only that We say to it, Be, and it is.

And Our word unto a thing, when We intend it, is only that We say unto it: Be! and it is.

We only say unto a thing we wish,› BE,› and it is.

Biz bir şeyi dilediğimizde, onun hakkında söyleyeceğimiz söz, «Ol!» demekten ibarettir; o hemen oluverir.

When We decree a thing, We only say: ‹Be, ‹ and it is.

Whenever We Will anything to be, We say unto it Our Word «Be» and it is. (The moment We pass a Decree in the World of Command, it goes into action).

To have anything done, we simply say to it, «Be,» and it is.

Our word to a thing when we will it, is but to say, «Be,» and it is.

Verily our speech unto any thing, when We will the same, is, that we only say unto it, be; and it is.

Our word concerning a thing, when WE will it, it is only that WE say to it, `Be,› and it is.

Unser Wort zu einem Ding, wenn Wir es wollen, ist nur, daß Wir zu ihm sprechen: «Sei!», und es ist.

Ведь для всего, что Мы желаем, ■ Есть Слово, сказанное Нами: «Будь!» ■ И вот оно уж есть.

Без бер нәрсәнең булуын теләсәк, ул нәрсәнең бар булуы өчен «бар бул!» – дип әйтүебез җитә, һич кичекмичә бар булыр.

جب ہم کسی چیز کا ارادہ کرتے ہیں تو ہماری بات یہی ہے کہ اس کو کہہ دیتے ہیں کہ ہوجا تو وہ ہوجاتی ہے

ہمارا فرمان تو کسی چیز کے لئے صرف اِسی قدر ہوتا ہے کہ جب ہم اُس (کو وجود میں لانے) کا ارادہ کرتے ہیں تو ہم اُسے فرماتے ہیں: ”ہو جا“ پس وہ ہو جاتی ہے،