وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الإِْنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يَؤُساً

و إذا أنعمنا على الإنسان أعرض و نأى بجانبه و إذا مسّه الشّرّ كان يؤسا

Wa-itha anAAamna AAala al-insani aAArada wanaa bijanibihi wa-itha massahu alshsharru kana yaoosan

چون به انسان نعمت داديم اعراض کرد و خويشتن به يک سو کشيد ، و چون ، گزندي به او رسيد نوميد گرديد

و چون بر انسان نعمتى مقرر داريم [از سرمستى] روى برتابد و دامن كشان بگذرد، و چون به او شرى رسد، بس نوميد گردد.

و ما هر گاه براى انسان نعمتى عطا كرديم (از طاعت ما) روى برگردانيد و از آن دورى جست و هر گاه شر و بلائى بر او رسيد (از رحمت ما) مأيوس گشت.

و زمانی که به انسان نعمت می بخشیم [از ما] روی بگرداند و خود را مغرورانه از ما دور کند، و هنگامی که آسیبی به او برسد [به سبب بی ایمانی و غفلت از قدرت و رحمت ما] بسیار نومید و مأیوس شود.

و چون نعمت (تندرستى و توانگرى) دهيم بر آدمى روى بگرداند (از ياد ما) و دور گرداند خويشتن را (از سپاسگزارى) و چون رسد بدو آسيبى پس نوميد (از رحمت ما) باشد

و چون به انسان نعمت ارزانى داريم، روى مى‏گرداند و پهلو تهى مى‏كند، و چون آسيبى به وى رسد نوميد مى‏گردد.

آن گاه كه انسان را نعمت بخشيم روى بگرداند و متكبرانه دورى گزيند و چون شرى به او برسد نااميد شود.

و چون بر انسان نعمت دهيم، روگرداند و از سوى ما دورى گزيند و چون شرى بدو رسد، نوميد باشد.

و چون انعام مى‏كنيم بر انسان روى بگرداند و دور شود بيك طرفش و چون مس كند او را شر و سختى باشد نااميد

و چون بر انسان انعام كنيم، رويگردان شود و [از روى سركشى‏] پهلو تهى كند و چون سختى به او رسد، نااميد باشد

هنگامی که به انسان نعمت می‌بخشیم، (از حق) روی می‌گرداند و متکبرانه دور می‌شود؛ و هنگامی که (کمترین) بدی به او می‌رسد، (از همه چیز) مایوس می‌گردد!

و چون به آدمى نعمت دهيم، روى بگرداند و [از طاعت ما] دور شود- سركشى و بزرگى نمايد- و چون او را بدى رسد نوميد گردد.

و چون انعام مى‏كنيم بر انسان روى بگرداند و دور شود بيك طرفش و چون مس كند او را شر و سختى باشد نااميد

و هرگاه نعمت فرستيم بر انسان روى گرداند و دور كند پهلوى خويش را و هرگاه برسدش بديى بوده است بسيار نوميدشونده

و ما هرگاه به انسان نعمتی عطا کنیم از آن رو بگرداند و دوری جوید، و هرگاه شر و بلایی به او روی آورد به کلی مأیوس و ناامید شود.

هنگامي كه به انسان نعمتي عطا کنيم، او سرگرم و بي توجه مي شود. اما همين كه به مصيبتي دچار شود، نوميد مي گردد.

And if We blessed on the human, he objected/turned away and he went far with his side/direction, and if the bad/evil/harm touched him, (he) was/is despairing/hopeless.

And when We bestow Our Grace on man (the disbeliever), he turns away and becomes arrogant, far away from the Right Path. And when evil touches him he is in great despair.

And when We bless man, he turns away, and withdraws aside; but when evil visits him, he is in despair.

for [it often happens that] when We bestow Our blessings upon man, he turns away and arrogantly keeps aloof [from any thought of Us]; and when evil fortune touches him,»he abandons all hope.›

Als wij den mensch weldaden bewijzen, verwijdert hij zich en verbergt ondankbaar zich voor ons; maar indien het kwaad hem bereikt, wanhoopt hij aan onze barmhartigheid.

And if We bless mankind, he turns away and turns his side. But when adversity touches him, he is ever in despair!

Quando colmiamo l’uomo di favori, si sottrae e si allontana ; quando invece lo coglie sventura, si dispera.

And when We bestow Our Grace on man (the disbeliever), he turns away and becomes arrogant, far away from the Right Path. And when evil touches him he is in great despair.

Когда Мы даруем милость человеку, он отворачивается и удаляется в гордыне. Если же его касается беда, то он приходит в отчаяние.

Когда Мы даруем милость человеку, он забывает [о благодарности]и удаляется в гордыне. Если же его настигает беда, он приходит в отчаяние.

And when We bestow favor on man, he turns aside and behaves proudly, and when evil afflicts him, he is despairing.

And when We make life pleasant unto man, he turneth away and is averse; and when ill toucheth him he is in despair.

And when we favour man he turns away and retires aside, but when evil touches him he is ever in despair.

İnsana nimet verdiğimizde yüz çevirip yan çizer. Kendisine şer dokununca da hemen ümitsiz oluverir.

Yet when We bestow favors upon mankind he turns his back and withdraws to one side. But when evil befalls him, he despairs.

People without higher objectives easily exult and turn away when Our Laws make life pleasant for them. And they quickly despair when a hardship touches them. (41:51).

When we bless the human being, he becomes preoccupied and heedless. But when adversity strikes him, he turns despondent.

When we bestow favours on man, he withdraweth and goeth aside; but when evil toucheth him, he is despairing.

When We bestow favours on man, he retireth and withdraweth himself ungratefully from Us: But when evil toucheth him, he despaireth of our mercy.

And when WE bestow favour on man, he turns away and goes aside; and when evil touches him, he gives himself up to despair.

Und wenn Wir dem Menschen Gnade erweisen, wendet er sich ab und geht beiseite; wenn ihn aber ein Übel trifft, gibt er sich der Verzweiflung hin.

Когда Мы благоденствие даруем человеку, ■ Он отвращается и остается вдалеке (от Нас); ■ Когда же постигает его зло, ■ Он в (безрассудное) отчаянье впадает.

Әгәр адәм баласына киңлек, рәхәтлек бирсәк, аның, Шөкереннән баш тартып, яны белән әйләнеп, шәригатебездән ерак йөридер, вә әгәр аны каза авырлык тотса, Аллаһуның рәхмәтеннән өметсез буладыр.

اور جب ہم انسان کو نعمت بخشتے ہیں تو ردگرداں ہوجاتا اور پہلو پھیر لیتا ہے۔ اور جب اسے سختی پہنچتی ہے تو ناامید ہوجاتا ہے

اور جب ہم انسان پر (کوئی) انعام فرماتے ہیں تو وہ (شکر سے) گریز کرتا اور پہلو تہی کر جاتا ہے اور جب اسے کوئی تکلیف پہنچ جاتی ہے تو مایوس ہو جاتا ہے (گویا نہ شاکر ہے نہ صابر)،