وَ إِذا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً فَرِحُوا بِها وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ إِذا هُمْ يَقْنَطُونَ

و إذا أذقنا النّاس رحمة فرحوا بها و إن تصبهم سيّئة بما قدّمت أيديهم إذا هم يقنطون

Waitha athaqna alnnasa rahmatan farihoo biha wa-in tusibhum sayyi-atun bima qaddamat aydeehim itha hum yaqnatoona

چون به مردم رحمتي بچشانيم ، شادمان مي شوند ، و چون به سبب کارهايي ، که کرده اند رنجي به آنها رسد ، ناگهان نوميد مي گردند

و چون به مردم رحمتى بچشانيم به آن شادمان شوند، و اگر به خاطر كار و كردار پيشينشان مكروهى به ايشان رسد، آنگاه است كه نوميد مى شوند.

و هر گاه نعمت و رحمتى به مردم بچشانيم خوشحال و مسرور ميشوند و اگر بكيفر دستاوردشان زيان و ضررى به آنان برسد، آن گاه (بجاى توبه بدرگاه خدا، از رحمتش) مأيوس و نااميد ميشوند.

و هرگاه به مردم رحمتی [چون نعمت، ثروت، اولاد و امنیت] بچشانیم به آن شادمان می شوند، و چون به سبب گناهانی که مرتکب شده اند آسیب و گزندی به آنان رسد، ناگهان ناامید می شوند.

و چون بچشانيم بمردم نعمتى (صحت و وسعت) شادمان شوند به آن و اگر برسد بديشان بدى (محنتى) به كيفر آن كارها كه پيش فرستاده است دستهاى ايشان آنگاه نااميد شوند (و جزع كنند)

و چون مردم را رحمتى بچشانيم، بدان شاد مى‏گردند؛ و چون به [سزاى‏] آنچه دستاورد گذشته آنان است، صدمه‏اى به ايشان برسد، بناگاه نوميد مى‏شوند.

هنگامى كه رحمتى به مردم بچشانيم به آن شاد مى‏شوند و اگر به خاطر اعمالى كه انجام داده‏اند مصيبتى به آنها برسد ناگاه مأيوس مى‏شوند.

و چون مردم را رحمتى بچشانيم بدان شاد شوند و اگر بدى بديشان رسيد- به سبب آنچه كه از پيش كرده بودند نوميد گردند.

و چون چشانيم مردم را رحمتى شاد شوند بآن و اگر برسد ايشانرا بدى بآنچه پيش فرستاد دستهاشان آنگاه ايشان نوميد ميشوند

و چون به مردم [طعم‏] رحمتى بچشانيم، به آن شادمان مى‏شوند. اگر به سزاى كردار پيشينشان رنجى به آنان برسد، ناگاه آنان نااميد مى‏شوند

و هنگامی که رحمتی به مردم بچشانیم، از آن خوشحال می‌شوند؛ و هرگاه رنج و مصیبتی بخاطر اعمالی که انجام داده‌اند به آنان رسد، ناگهان مأیوس می‌شوند!

و چون مردم را رحمتى- مِهر و آسايشى- بچشانيم بدان شادمان گردند، و اگر به سزاى آنچه دستهاى ايشان پيش فرستاده- كارهايى كه خود كرده‏اند- بدى و رنجى به آنان رسد ناگهان نوميد مى‏شوند.

و چون چشانيم مردم را رحمتى شاد شوند بآن و اگر برسد ايشان را بدى بآنچه پيش فرستاد دستهاشان آنگاه ايشان نوميد مى‏شوند

و هر گاه چشانيم مردم را رحمتى شادمان شوند بدان و اگر رسدشان بديى بدانچه پيش فرستاد دستهاشان ناگاه ايشانند نوميدان

و مردم (بر این عادتند که) هرگاه ما رحمتی به آنها چشانیم شاد شده و اگر رنج و بلایی از کرده خودشان ببینند در آن حال (به جای توبه به درگاه خدا، از رحمتش به کلی) نومید می‌شوند.

هنگامي كه مردم را مورد رحمت قرار مي ‌دهيم، از آن خوشنود مي ‌شوند. اما هرگاه در نتيجه اعمال خودشان، به بدبختي گرفتار شوند، مأيوس مي ‌شوند.

And if We made the people taste/experience mercy, they became happy/delighted with it, and if a sin/crime (harm) hits/strikes them because (of) what their hands advanced/introduced , then they, they despair.

And when We cause mankind to taste of mercy, they rejoice therein, but when some evil afflicts them because of (evil deeds and sins) that their (own) hands have sent forth, lo! They are in despair!

And when We let men taste mercy, they rejoice in it; but if some evil befalls them for that their own hands have forwarded, behold, they despair.

And [thus it is:] when we let men taste [Our] grace, they rejoice in it; but if evil befalls them as an outcome of what their own hands have wrought [See 4:79 and the corresponding note.] – lo! they lose all hope!

Als wij de menschen de weldaden der genade doen smaken, verblijden zij zich daarin; doch indien hun kwaad overkomt, om hetgeen hunne handen te voren hebben bedreven, wanhopen zij.

And if We grant the people a taste of mercy, they become happy with it, but if evil afflicts them for what they have done, they become in despair!

Quando gratifichiamo gli uomini di una misericordia, se ne rallegrano. Se poi li coglie una disgrazia per ciò che le loro mani hanno perpetrato, ecco che se ne disperano.

And when We cause mankind to taste of mercy, they rejoice therein, but when some evil afflicts them because of (evil deeds and sins) that their (own) hands have sent forth, lo! They are in despair!

Когда Мы даем людям вкусить милость, они радуются ей. Когда же зло постигает их за то, что приготовили их руки, они тотчас приходят в отчаяние.

Когда Мы даем людям вкусить от милости, они радуются ей. Если же их постигает беда в [наказание] за то, что вершили их десницы, тогда они в отчаянии.

And when We make people taste of mercy they rejoice in it, and if an evil befall them for what their hands have already wrought, lo! they are in despair.

And when We cause mankind to taste of mercy they rejoice therein; but if an evil thing befall them as the consequence of their own deeds, lo! they are in despair!

And when we have made men taste of mercy, they rejoice therein; and if there befall them evil for what their hands have sent before, behold! they are in despair.

İnsanlara bir rahmet tattırdığımızda, onunla ferahlar, şımarırlar. Kendi ellerinin hazırladıkları yüzünden kendilerine bir kötülük gelip çatsa, hemencecik ümitsizliğe düşerler.

When We give people a taste of mercy, they rejoice in it, but when evil befalls them through the forwarding of their own hands, they become despondent.

And thus it is: When We let people taste Grace they are quick to rejoice therein. But when adversity befalls them as a result of their own works – behold, they are in despair! (Constancy in personality is attainable only by living upright).

When we bestow mercy upon the people, they rejoice therein. But when adversity befalls them, as a consequence of their own works, they become despondent.

When we cause men to taste mercy they rejoice in it; but if, for that which their hands have aforetime wrought, evil befall them, they despair.

When We cause men to taste mercy, they rejoice therein; but if evil befalleth them, for that which their hands have before committed, behold, they despair.

And when WE make people taste of mercy, they rejoice therein; but if some evil befalls them because of that which their own hands have sent on, behold ! they are in despair.

Und wenn Wir die Menschen Barmherzigkeit kosten lassen, freuen sie sich ihrer; doch wenn sie ein Übel befällt um dessentwillen, was ihre eignen Hände vorausgesandt, siehe, dann verzweifeln sie.

И вот когда даем Мы людям ■ Вкус Нашей милости познать, ■ Они ликуют и сладятся ею; ■ Коснись же их беда за то, ■ Что предварили им (деяния) их рук, – ■ Они отчаянию предаются.

Әгәр кешеләргә байлык, сәламәтлек рәхәтлекләрен татытсак, аның өчең шатланыр, вә әгәр үзләре кәсеп иткән гөнаһлары сәбәпле катылык ирешсә, ул вакытта алар Аллаһуның рәхмәтеннән өметләрен өзәрләр.

اور جب ہم لوگوں کو اپنی رحمت کا مزا چکھاتے ہیں تو اُس سے خوش ہو جاتے ہیں اور اگر اُن کے عملوں کے سبب جو اُن کے ہاتھوں نے آگے بھیجے ہیں کوئی گزند پہنچے تو نااُمید ہو کر رہ جاتے ہیں

اور جب ہم لوگوں کو رحمت سے لطف اندوز کرتے ہیں تو وہ اس سے خوش ہو جاتے ہیں، اور جب انہیں کوئی تکلیف پہنچتی ہے ان (گناہوں) کے باعث جو وہ پہلے سے کر چکے ہیں تو وہ فوراً مایوس ہو جاتے ہیں،