وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدَّارَ وَ الإِْيمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَيْهِمْ وَ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

و الّذين تبوّؤا الدّار و الإيمان من قبلهم يحبّون من هاجر إليهم و لا يجدون في صدورهم حاجة ممّا أوتوا و يؤثرون على أنفسهم و لو كان بهم خصاصة و من يوق شحّ نفسه فأولئك هم المفلحون

Waallatheena tabawwaoo alddara waal-eemana min qablihim yuhibboona man hajara ilayhim wala yajidoona fee sudoorihim hajatan mimma ootoo wayu/thiroona AAala anfusihim walaw kana bihim khasasatun waman yooqa shuhha nafsihi faola-ika humu almuflihoona

و کساني که پيش از آمدن مهاجران در ديار خود بوده اند و ايمان آورده اند ، آنهايي را که به سويشان مهاجرت کرده اند دوست مي دارند و از آنچه مهاجران را داده مي شود در دل احساس حسد نمي کنند ، و ديگران را بر خويش ترجيح مي دهند هر چند خود نيازمند باشند و آنان که از بخل خويش درامان مانده باشند رستگارانند

و [براى] كسانى كه پيش از آنان در سراى اسلام [مدينه] جاى گرفتند و ايمان را پذيرفتند، كسانى را كه به سوى آنان هجرت كرده اند، دوست مى دارند و نسبت به آنچه به ايشان داده شده است، در دل خود احساس نياز نمى كنند; و [آنان ر] ولو خود نيازمندى داشته باشند، بر خود ب

و كسانى كه قبل از مهاجرين، مدينه را مركز ايمان قرار دادند، هر كه از مهاجرين بسوى آنها بيايند، دوستشان مى‏دارند (و حمايتشان مى‏كنند) و از غنائمى كه به مهاجرين داده ميشود در دل خود احساس بخل و حسادت نميكنند و مهاجرين را نسبت بخود مقدم ميدارند هر چند خود آنها نيز مستمند باشند. هر كه نفس خود را از بخل و حسادت دور نگهداشت بحقيقت رستگار گرديد.

و [برای] کسانی [از انصار است] که پیش از مهاجران در سرای هجرت و ایمان [یعنی مدینه] جای گرفتند، [و] کسانی را که به سوی آنان هجرت کرده اند دوست دارند، و در سینه های خود نیاز و چشم داشتی به آنچه به مهاجران داده شده است نمی یابند، و آنان را بر خود ترجیح می دهند، گرچه خودشان را نیاز شدیدی [به مال و متاع] باشد. و کسانی را که از بخل و حرصشان بازداشته اند، اینان همان رستگارانند.

و آنان (انصار) كه جاى گرفتند در سراى هجرت (در مدينه و اختيار كرده‏اند) ايمان را پيش از هجرت مهاجران دوست مى‏دارند هر كه را هجرت كند بسوى (ديار) ايشان و نيابند در دلهاى خود حسدى از آنچه (از غنايم) كه به مهاجران داده مى‏شود و مقدم مى‏دارند (مهاجران را) بر خويشتن و اگر چه باشد ايشان را حاجتى و هر كه نگهداشته شود از بخل نفس خود (هر كه نفس را از حب مال و بغض انفاق منع كند) پس تنها آن گروه رستگارند

و [نيز] كسانى كه قبل از [مهاجران‏] در [مدينه‏] جاى گرفته و ايمان آورده‏اند؛ هر كس را كه به سوى آنان كوچ كرده دوست دارند؛ و نسبت به آنچه به ايشان داده شده است در دلهايشان حسدى نمى‏يابند؛ و هر چند در خودشان احتياجى [مبرم ]باشد، آنها را بر خودشان مقدّم مى‏دارند. و هر كس از خسّت نفس خود مصون ماند، ايشانند كه رستگارانند.

آنان كه پيش از مهاجران در ديار خود بوده و ايمان آورده بودند، كسانى را كه به سويشان هجرت كنند دوست دارند و در دل خود حسدى از آنچه به مهاجران داده شود احساس نمى‏كنند و آنان را بر خود مقدم مى‏دارند هر چند خود فقير باشند، كسانى كه از بخل خويش بركنار مانده باشند رستگارند

و آنان كه پيش از [مهاجران‏] مدينه را خانه خود گرفتند، دوست مى‏دارند كسانى را كه بسوى ايشان هجرت كردند، و در سينه‏هاى خودشان حسدى نسبت به بدانچه [رسول مهاجران را] داد نمى‏يابند، و [آنها را] بر نفسهاى خود بر مى‏گزينند- گرچه نيازمند باشند- و هر كه از بخل نفس خويش محفوظ بماند، آن گروه رستگارانند.

و آنان كه جايگاه ساختند دار و ايمان را پيش از ايشان دوست دارند آنرا كه مهاجرت نمود بسوى ايشان و نمى‏يابند در سينه هاشان خواهشى از آنچه داده شدند و برميگزينند بر خودشان و اگر چه باشد با ايشان احتياج و آنكه نگهداشته شود از بخل نفسش پس آنگروه ايشانند رستگاران

و [نيز] كسانى راست كه پيش از آنان در دار الإسلام جاى گرفتند و ايمان [نيز] در دلشان جاى گرفت. كسانى را كه به سوى آنان هجرت كنند دوست مى‏دارند و در دلهاى خود از آنچه [به مهاجران‏] داده‏اند احساس نيازى نكنند و [ديگران را] بر خودشان- و لو نيازمند باشند- ترجيح مى‏دهند و كسانى كه از آز نفس خويش مصون باشند، اينانند كه رستگارند

و برای کسانی است که در این سرا [= سرزمین مدینه‌] و در سرای ایمان پیش از مهاجران مسکن گزیدند و کسانی را که به سویشان هجرت کنند دوست می‌دارند، و در دل خود نیازی به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمی‌کنند و آنها را بر خود مقدّم می‌دارند هر چند خودشان بسیار نیازمند باشند؛ کسانی که از بخل و حرص نفس خویش باز داشته شده‌اند رستگارانند!

و نيز كسانى راست كه در سراى هجرت و ايمان- يعنى مدينه- پيش از ايشان جاى گرفته‏اند- يعنى انصار كه در ديار خود ايمان آوردند-، هر كه را كه به سوى آنان هجرت كرده است دوست مى‏دارند و در سينه‏هاى خويش از آنچه به آنان (مهاجران) داده شده نيازى- تنگى و حسدى- نمى‏يابند و [آنان را] بر خويشتن برمى‏گزينند هر چند كه خود بدان نيازمند باشند. و هر كه از بخل و آز خويش نگاه داشته شود ايشانند رستگاران.

و آنان كه جايگاه ساختند دار و ايمان را پيش از ايشان دوست دارند آنرا كه مهاجرت نمود بسوى ايشان و نمى‏يابند در سينه هاشان خواهشى از آنچه داده شدند و بر ميگزينند بر خودشان و اگر چه باشد با ايشان احتياج و آنكه نگهداشته شود از بخل نفسش پس آنگروه ايشانند رستگاران

و آنان كه جايگزين شدند خانه و ايمان را پيش از ايشان دوست دارند آنان را كه هجرت كنند بسوى ايشان و نيابند در سينه هاى خويش نيازمندى بدانچه داده شدند و برگزينند بر خويش و هر چند باشد بديشان تنگدستى و آنكه نگهداشته شود از بخل خويش پس آنانند رستگاران

و هم آن جماعت انصار که پیش از (هجرت) مهاجرین (در مکّه به رسول ایمان آوردند و) مدینه را خانه ایمان گردانیدند و مهاجرین را که به سوی آنها آمدند دوست می‌دارند و در دل خود هیچ حاجتی (و حسد و بخلی) نسبت به آنچه (از غنائم بنی نضیر) که به آنها داده شد نمی‌یابند و هر چند به چیزی نیازمند باشند باز مهاجران را بر خویش مقدم می‌دارند (و جانشان به کلی از بخل و حسد و حرص دنیا پاک است) و هر کس را از خوی بخل و حرص دنیا نگاه دارند آنان به حقیقت رستگاران عالمند.

و اما كساني كه براي آنها خانه و پناهگاه فراهم كردند و پيش از آنها مؤمن بودند، كساني را كه نزد آنها مهاجرت مي كنند، دوست دارند و براي كمك به آنها كوچك ترين ترديدي در دلشان نمي يابند. درواقع، بي درنگ آنها را بر خود مقدم مي دارند، حتي هنگامي كه خودشان به آنچه مي بخشند، احتياج دارند. حقيقتاً، كساني كه بر خست ذاتي خود غلبه مي كنند، موفق هستند.

And those who resided/settled the house/home and the faith/belief from before them, they love/like who emigrated to them, and they do not find in their chests (innermosts) a need/necessity from what they were given/brought, and they prefer/choose (the immigrants) over themselves and even if (it) was neediness/poverty with them, and who is protected (from) his self›, so those are the successful/winners.

And those who, before them, had homes (in Al-Madinah) and had adopted the Faith, love those who emigrate to them, and have no jealousy in their breasts for that which they have been given (from the booty of Banee An-Nadeer), and give them (emigrants) preference over themselves, even though they were in need of that. And whosoever is saved from his own covetousness, such are they who will be the successful.

And those who made their dwelling in the abode, and in belief, before them; love whosoever has emigrated to them, not finding in their breasts any need for what they have been given, and preferring others above themselves, even though poverty be their portion. And whoso is guarded against the avarice of his own soul, those — they are the prosperers.

And [it shall be offered, too, unto the poor from among] those who, before them, [I.e., before the coming to them of «those who have forsaken the domain of evil» (see next note).] had their abode in this realm and in faith – [those] who love all that come to them in search of refuge, and who harbour in their hearts no grudge for whatever the others may have been given, but rather give them preference over themselves, even though poverty be their own lot: [This relates, in the first instance, to the historical ansar («helpers») of Medina, who had embraced Islam before the Prophet’s and his Meccan followers› coming to them, and who received the refugees with utmost generosity, sharing with them like brethren their own dwellings and all their possessions. In a wider sense, the above refers also to all true believers, at all times, who live in freedom and security within the realm of Islam, and are prepared to receive with open arms anyone who is compelled to leave his homeland in order to be able to live in accordance with the dictates of his faith.] for, such as from their own covetousness are saved – it is they, they that shall attain to a happy state! [Thus, greed, niggardliness and covetousness are pointed out here as the main obstacles to man’s attaining to a happy state in this world and in the hereafter (cf. surah 102).

En zij die, vr hen, de stad Medina geheel bezaten en het geloof zonder beletsel beleden, beminnen dengeen, die tot hen is gevlucht, en vinden in hunne borsten geene begeerte naar datgene wat den Mohajerin werd gegeven, maar verkiezen die boven zich zelven, hoewel zij mede door nooddruftigheid worden gekweld. En hij die zich voor de gierigheid zijner eigene ziel behoedt, zal zeker voorspoed genieten.

And those who provided them with shelter, and were believers before them; they love those who immigrated to them, and they find no hesitation in their hearts in helping them, and they readily give them priority over themselves, even when they themselves need what they give away. Indeed, those who overcome their desires are the successful ones.

e [appartiene] a quanti prima di loro abitavano il paese e [vivevano] nella fede, che amano quelli che emigrarono presso di loro e non provano in cuore invidia alcuna per ciò che hanno ricevuto e che [li] preferiscono a loro stessi nonostante siano nel bisogno. Coloro che si preservano dalla loro stessa avidità, questi avranno successo.

And those who, before them, had homes (in Al-Madinah) and had adopted the Faith, love those who emigrate to them, and have no jealousy in their breasts for that which they have been given (from the booty of Banee An-Nadeer), and give them (emigrants) preference over themselves, even though they were in need of that. And whosoever is saved from his own covetousness, such are they who will be the successful.

А те, которые жили в доме (Медине) и обрели веру до них, любят переселившихся к ним и не ощущают никакой нужды к тому, что даровано им. Они отдают им предпочтение перед собой, даже если они сами нуждаются. А уберегшиеся от собственной алчности являются преуспевшими.

А те, которые жили в Медине до них (т. е. до прихода мекканцев) и [обратились в новую] веру, любят переселившихся [из Мекки] к ним и не испытывают к ним никакой зависти из-за того, что отдано им (т. е. переселившимся). Они признают за ними предпочтительное право, если даже [сами] находятся в стесненном положении. И те, кто одолел свою алчность, – они и суть преуспевшие.

And those who made their abode in the city and in the faith before them love those who have fled to them, and do not find in their hearts a need of what they are given, and prefer (them) before themselves though poverty may afflict them, and whoever is preserved from the niggardliness of his soul, these it is that are the successful ones.

Those who entered the city and the faith before them love those who flee unto them for refuge, and find in their breasts no need for that which hath been given them, but prefer (the fugitives) above themselves though poverty become their lot. And whoso is saved from his own avarice – such are they who are successful.

And those who were settled in the abode and the faith before them, love those who fled to them; and they do not find in their breasts a need of what has been given to them; preferring them to themselves, even though there be poverty amongst them; and whoso is preserved from his own covetousness, these are the prosperous!

Onlardan önce yurda konmuş ve imana sarılmış olanlar, kendilerine hicret edenleri severler. Onlara verilenlerden ötürü göğüslerinde bir ihtiyaç duymazlar. Kendilerinin ihtiyaçları olsa bile, ötekileri kendi nefslerine tercih ederler. Nefsinin cimriliğinden/doymazlığından korunanlar, kurtuluşa erenlerin ta kendileridir.

And those before them who had made their dwelling in the abode (the City of Madinah), and because of their belief love those who have emigrated to them; they do not find any (envy) in their chests for what they have been given and prefer them above themselves, even though they themselves have a need. Whosoever is saved from the greed of his own soul, they are the ones who win.

Also those who resided in the city (Madinah) before them and attained faith. They love those who immigrated to them, and find no hesitation in their hearts in helping them. But rather give them preference over themselves, even though poverty be their own lot. And whoever is saved from greediness of the heart, such are the ones who truly prosper.

As for those who provided them with a home and a refuge, and were believers before them, they love those who immigrated to them, and find no hesitation in their hearts in helping them. In fact, they readily give them priority over themselves, even when they themselves need what they give away. Indeed, those who overcome their natural stinginess are the successful ones.

They of Medina who had been in possession of their abodes and embraced the faith before them, cherish those who take refuge with them; and they find not in their breasts any desire for what hath fallen to their share: they prefer them before themselves, though poverty be their own lot. And with such as are preserved from their own covetousness shall it be well.

And they who quietly possessed the town of Medina, and professed the faith without molestation, before them, love him who hath fled unto them, and find in their breasts no want of that which is given the Mohajerin, but prefer them before themselves, although there be indigence among them. And whoso is preserved from the covetousness of his own soul, those shall surely prosper.

And for those who had established their home in this City and had accepted the Faith before them. They love those who come to them for refuge, and find not in their breasts any desire for that which is given them (the Refugees), but give preference to the Refugees above themselves, even though poverty be their own lot. Whoso is rid of the covetousness of his own soul – it is these who will be successful;

Und jene, die vor ihnen in der Stadt wohnten und im Glauben (beharrten), lieben jene, die bei ihnen Zuflucht suchten, und finden in ihrer Brust keinen Wunsch nach dem, was ihnen gegeben ward, sondern sehen (die Flüchtlinge gern) vor sich selber bevorzugt, auch wenn sie selbst in Dürftigkeit sind. Und wer vor seiner eignen Habsucht bewahrt ist – das sind die Erfolgreichen.

И те, кто в вере утвердился, ■ И собственный очаг имеет, ■ И повернулся всей душой ■ К тем, кто нашел у них приют, ■ И в своем сердце не испытывает тяги ■ К тому добру, что предоставлено другим, ■ А отдает им предпочтенье над собой, ■ Хотя находится в нужде; ■ И те, кто оградил себя от скупости души, – ■ Они, поистине, восторжествуют!

Дәхи ул табыш малы, Мәккәдән Мәдинәгә күчеп баручы мүһаҗирләр өчен йортларын хәзерләп торучы Әнсарларгадыр, дәхи алар иманны кабул иттеләр мүһаҗирләр Мәдинәгә килмәс борын, ул ансарлар үзләренә Мәккәдән күчеп килгән мүһаҗирләрне сөяләр, вә алар тапмаслар күңелләрендә ачуны вә хөседне мүһаҗирләргә табыш малы бирелгән өчен, ягъни пәйгамбәр әлеге яһүд авылыннан алынган табыш малын мүһаҗирләргә генә бүлеп бирде, аның өчен Әнсарларның кәефе кимеде, вә мүһаҗирләргә үзләренең өсләренә йөкләп бүлгән малларын уртаклашалар, гәрчә ул заманада ачлык сәбәбле аларга биргән нәрсәләргә үзләре мохтаҗ булсалар да. Берәү нәфесенең бик саранлыгыннан сакланылса, ягъни бирәсе малны бирмәүдән вә тиешсез малны кешедән алудан сакланса, андый кешеләр ахирәттә өстенлек тапкан кешеләрдер.

اور (ان لوگوں کے لئے بھی) جو مہاجرین سے پہلے (ہجرت کے) گھر (یعنی مدینے) میں مقیم اور ایمان میں (مستقل) رہے (اور) جو لوگ ہجرت کرکے ان کے پاس آتے ہیں ان سے محبت کرتے ہیں اور جو کچھ ان کو ملا اس سے اپنے دل میں کچھ خواہش (اور خلش) نہیں پاتے اور ان کو اپنی جانوں سے مقدم رکھتے ہیں خواہ ان کو خود احتیاج ہی ہو۔ اور جو شخص حرص نفس سے بچا لیا گیا تو ایسے لوگ مراد پانے والے ہیں

(یہ مال اُن انصار کے لئے بھی ہے) جنہوں نے اُن (مہاجرین) سے پہلے ہی شہرِ (مدینہ) اور ایمان کو گھر بنا لیا تھا۔ یہ لوگ اُن سے محبت کرتے ہیں جو اِن کی طرف ہجرت کر کے آئے ہیں۔ اور یہ اپنے سینوں میں اُس (مال) کی نسبت کوئی طلب (یا تنگی) نہیں پاتے جو اُن (مہاجرین) کو دیا جاتا ہے اور اپنی جانوں پر انہیں ترجیح دیتے ہیں اگرچہ خود اِنہیں شدید حاجت ہی ہو، اور جو شخص اپنے نفس کے بُخل سے بچا لیا گیا پس وہی لوگ ہی بامراد و کامیاب ہیں،