وَ إِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَ اسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَ أَصَرُّوا وَ اسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً

و إنّي كلّما دعوتهم لتغفر لهم جعلوا أصابعهم في آذانهم و استغشوا ثيابهم و أصرّوا و استكبروا استكبارا

Wa-innee kullama daAAawtuhum litaghfira lahum jaAAaloo asabiAAahum fee athanihim waistaghshaw thiyabahum waasarroo waistakbaroo istikbaran

و من هر بار که دعوتشان کردم تا تو آنها را بيامرزي ، انگشتها در گوشهاي خود کردند و جامه در سر کشيدند و پاي فشردند و هر چه بيشتر سرکشي کردند

و من هر چه دعوتشان مى كنم تا سرانجام آنان را بيامرزى، انگشتانشان را در گوشهايشان مى گذارند، و خود را در جامه هايشان مى پوشانند و [در كفر] پاى مى فشرند و سخت گردنكشى مى كنند.

هر چه آنها را به توبه و انابه دعوت كردم تا گناهان آنها را ببخشى، انگشت بر گوش نهاده و جامه بر سر كشيدند و در كفر و عصيان خود اصرار ورزيدند و مستكبر و مستكبرتر شدند.

و من هرگاه آنان را دعوت کردم تا آنان را بیامرزی، انگشتان خود را در گوش هایشان کردند و جامه هایشان را به سر کشیدند و بر انکار خود پافشاری ورزیدند و به شدت تکبّر کردند،

و البته من هرگاه خواندم ايشان را تا بيامرزى ايشان را نهادند انگشتان خود را در گوشهاى خود و پوشاندند رويهاى خود را با جامه‏هاى خود و (بر كفر) اصرار نمودند و سركشى كردند سركشى كردن بزرگ

و من هر بار كه آنان را دعوت كردم تا ايشان را بيامرزى، انگشتانشان را در گوشهايشان كردند و رداى خويشتن بر سر كشيدند و اصرار ورزيدند و هر چه بيشتر بر كبر خود افزودند.

هر وقت دعوتشان كردم تا از آنها درگذرى انگشت در گوش فرو كردند و جامه بر سر كشيدند و سماجت و گردنكشى و تكبر كردند.

و من هر گاه آنان را خواندم، تا تو ايشان را بيامرزى، انگشتان خود را در گوشهايشان كردند، و جامه‏هاى خود را بسر كشيدند و [به كفر خود] اصرار كردند، و سركشى كردند سركشى سختى.

و بدرستيكه من هرگاه خواندم ايشان را تا درگذرى از ايشان گذاشتند انگشتهاشانرا در گوشهاشان و بسر كشيدند جامه‏هاى خود را و اصرار ورزيدند در نافرمانى و سركشى كردند سركشى كردنى

و هر گاه كه من آنان را فراخواندم تا آنان را بيامرزى، انگشتانشان را در گوشهاشان نهادند و جامه‏هاشان را [به خود] پيچيدند و پاى فشردند و سخت كبر ورزيدند

و من هر زمان آنها را دعوت کردم که (ایمان بیاورند و) تو آنها را بیامرزی، انگشتان خویش را در گوشهایشان قرار داده و لباسهایشان را بر خود پیچیدند، و در مخالفت اصرار ورزیدند و به شدّت استکبار کردند!

و هر گاه كه ايشان را بخواندم تا آنها را بيامرزى انگشتان خويش در گوشهاشان كردند- تا نشنوند- و جامه‏هاى خود را بر سر كشيدند- تا مرا نبينند- و [بر كفر خويش‏] پاى فشردند و بسى سركشى و بزرگ‏منشى نمودند.

و بدرستى كه من هر گاه خواندم ايشان را تا در گذرى از ايشان گذاشتند انگشتهاشان را در گوشهاشان و بسر كشيدند جامه‏هاى خود را و اصرار ورزيدند در نافرمانى و سركشى كردند سركشى كردنى

و آنكه هر گاه خواندمشان تا بيامرزى براى ايشان نهادند انگشتان خويش را در گوشهاى خويش و پوشيدند خويشتن را با جامه هاى خويش و اصرار كردند و كبر ورزيدند كبرورزيدنى

و هر چه آنان را به مغفرت و آمرزش تو خواندم انگشت بر گوش نهادند و جامه به رخسار افکندند (تا مرا نبینند و سخنم را نشنوند) و (بر کفر) اصرار و لجاج ورزیدند و سخت راه تکبر و نخوت پیمودند.

هرگاه آنها را دعوت كردم تا مورد آمرزش تو قرار گيرند، انگشتان خود را در گوش هايشان نهادند، جامه هايشان را بر سر كشيدند، پافشاري كردند و متكبر شدند.

And that I, whenever I called them (for You) to forgive for them, they made/put their fingers in their ears, and they covered/darkened themselves (with) their clothes/garments , and they persisted/insisted, and they became arrogant, arrogantly.

«And verily! Every time I called unto them that You might forgive them, they thrust their fingers into their ears, covered themselves up with their garments, and persisted (in their refusal), and magnified themselves in pride.

And whenever I called them, that Thou mightest forgive them, they put their fingers in their ears, and wrapped them in their garments, and persisted, and waxed very proud.

And behold, whenever I called unto them with a view to Thy granting them forgiveness, they put their fingers into their ears, and wrapped themselves up in their garments [of sin]; 3 and grew obstinate, and became [yet more] arrogant in their false pride.

En wanneer ik hen tot het ware geloof riep, opdat gij hun zoudt vergeven, staken zij hunne vingers in hunne ooren, en bedekten zich met hunne kleederen; zij volhardden in hunne ongeloovigheid, en versmaadden mijn raad hoovaardig.

"And every time I called on them so that You may forgive them, they put their fingers in their ears and they covered their heads with their outer garments and they insisted, and they became greatly arrogant."

Ogni volta che li chiamavo affinché Tu li perdonassi, si turavano le orecchie con le dita e si avvolgevano nelle loro vesti, pervicaci e tronfi di superbia.

"And verily! Every time I called unto them that You might forgive them, they thrust their fingers into their ears, covered themselves up with their garments, and persisted (in their refusal), and magnified themselves in pride.

Каждый раз, когда я призывал их, чтобы Ты простил их, они затыкали пальцами уши и укрывались одеждами. Они упорствовали и надменно превозносились.

И, поистине, каждый раз, когда я увещевал их ради того, чтобы Ты их простил, они затыкали пальцами уши и прикрывали [полой] одежды [лица, чтобы не видеть меня]. Они упрямо стояли [на своем] и выказывали спесь и гордыню.

And whenever I have called them that Thou mayest forgive them, they put their fingers in their ears, cover themselves with their garments, and persist and are puffed up with pride:

And lo! whenever I call unto them that Thou mayst pardon them they thrust their fingers in their ears and cover themselves with their garments and persist (in their refusal) and magnify themselves in pride.

and, verily, every time I called them, that Thou mightest pardon them, they placed their fingers in their ears and tried to cover themselves with their garments and persisted, and were very big with pride.

«Ben onları, sen kendilerini affedesin diye çağırdıkça, parmaklarını kulaklarına tıkadılar, elbiseleriyle sarılıp sarmalandılar, inat ve ısrar ettiler ve kibirlendikçe kibirlendiler.»

Each time I called them so that You might forgive them, they thrust their fingers in their ears and wrapped themselves in their garments, and persisted becoming very proud.

And, behold, whenever I call unto them to be forgiven by You, they thrust their fingers in their ears – and veil themselves in their garments. And they persist in this behavior glorifying themselves in pride. (11:5).

«Whenever I invited them to be forgiven by You, they placed their fingers in their ears, covered themselves with their clothes, insisted, and turned arrogant.

So oft as I cry to them, that thou mayest forgive them, they thrust their fingers into their ears, and wrap themselves in their garments, and persist in their error, and are disdainfully disdainful.

And whensoever I call them to the true faith, that Thou mayest forgive them, they put their fingers in their ears, and cover themselves with their garments, and persist in their infidelity, and proudly disdain my counsel.

`And every time I called them that Thou mightest forgive them, they put their fingers into their ears, and drew close their garments, and persisted in their iniquities and were disdainfully proud;

Sooft ich sie rief, daß Du ihnen vergeben möchtest, steckten sie ihre Finger in die Ohren und hüllten sich in ihre Gewänder und verharrten (im Frevel) und wurden allzu hochfahrend.

И всякий раз, когда я к ним взывал, ■ Чтоб мог Ты им грехи простить, ■ Они втыкали пальцы в уши, ■ В одежды (плотно) закрывались, ■ Упорствуя (в грехах) с надменною гордыней.

Ий Раббым, һәркайчан мин аларны Синең ярлыкавыңа гафу итүеңә чакырсам, минем сүземне ишетмәс өчен бармакларын колакларына тыгалар һәм киемнәренә бөркәнделәр, вә, көферлектә дәвам иттеләр һәм каты тәкәбберләнү илә тәкәбберләнделәр.

جب جب میں نے ان کو بلایا کہ (توبہ کریں اور) تو ان کو معاف فرمائے تو انہوں نے اپنے کانوں میں انگلیاں دے لیں اور کپڑے اوڑھ لئے اور اڑ گئے اور اکڑ بیٹھے

اور میں نے جب (بھی) اُنہیں (ایمان کی طرف) بلایا تاکہ تو انہیں بخش دے تو انہوں نے اپنی انگلیاں اپنے کانوں میں دے لیں اور اپنے اوپر اپنے کپڑے لپیٹ لئے اور (کفر پر) ہٹ دھرمی کی اور شدید تکبر کیا،