وَ دَخَلَ جَنَّتَهُ وَ هُوَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ قالَ ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هذِهِ أَبَداً

و دخل جنّته و هو ظالم لنفسه قال ما أظنّ أن تبيد هذه أبدا

Wadakhala jannatahu wahuwa thalimun linafsihi qala ma athunnu an tabeeda hathihi abadan

و آن مرد ستم بر خويشتن کرده به باغ خود در آمد و گفت : نپندارم که ، اين باغ هرگز از ميان برود

و در حالى كه در حق خويش ستمكار بود، داخل باغش شد [و] گفت گمان ندارم كه اين [نعمت] هرگز نابود شود.

در حالى كه به نفس خود ستمكار بود با كبر و غرور داخل باغ شد و گفت: هرگز گمان نميكنم كه آفتى به اين باغ برسد و آن را خراب كند.

و در حالی که [به سبب غرور و عصیان] بر خویشتن ستمکار بود، به باغش وارد شد [و] گفت: گمان نمی برم که این باغ هرگز نابود شود؛

و (با رفيقش) در آمد بباغ خود در حاليكه ستمكار بود بخويشتن گفت نپندارم آنكه نابود گردد اين بوستان هيچگاه

و در حالى كه او به خويشتن ستمكار بود، داخل باغ شد [و] گفت: «گمان نمى‏كنم اين نعمت هرگز زوال پذيرد.»

آن به خود ستم كرده به باغش گام نهاد و گفت: «گمان نمى‏كنم هرگز اين باغ نابود شود

و به بوستان خويش در آمد، در حالى كه بر خويشتن ستمكار بود. گفت: گمان نمى‏كنم كه اين [باغ‏] هرگز خراب [و تباه‏] شود،

و داخل شد در بوستانش و او ظلم كننده بود بر نفس خود گفت گمان نميبرم كه خالى شود از اين هرگز

و در حالى كه به خويشتن ستمكار بود به باغش در آمد. گفت: گمان نمى‏كنم كه اين [باغ‏] هيچگاه نابود شود

و در حالی که نسبت به خود ستمکار بود، در باغ خویش گام نهاد، و گفت: «من گمان نمی‌کنم هرگز این باغ نابود شود!

و به بوستان خويش در آمد در حالى كه بر خويشتن ستمكار بود، گفت: نپندارم كه اين بوستان هيچگاه تباه و نابود گردد

و داخل شد در بوستانش و او ظلم كننده بود بر نفس خود گفت گمان نميبرم كه خالى شود از اين هرگز

و درآمد به باغ خويش حالى كه ستم كننده بود خويشتن را گفت نپندارم نابود شود اين هيچگاه

و روزی به باغ خود در حالی که به نفس خود ستمکار بود (چون عمر را به کفر و گناه و غفلت از خدا می‌گذرانید با کمال غرور) داخل شد، گفت: گمان ندارم هرگز این باغ نابود شود.

در حالي كه وارد باغ خود مي شد، با اين گفته به نفس خويش ستم كرد: من فكر نمي كنم كه اين هرگز تمام شود.

And he entered his treed garden and he is unjust/oppressive to himself, he said: «I do not think/suppose that this be destroyed/perished ever (E).»

And he went into his garden while in a state (of pride and disbelief) unjust to himself. He said: «I think not that this will ever perish.

And he entered his garden, wronging himself; he said, ‹I do not think that this will ever perish;

And having [thus] sinned against himself, he entered his garden, saying, «I do not think that this will ever perish!

En hij ging in zijn tuin, terwijl hij aan onrechtvaardigheid jegens zijne eigene ziel schuldig was, en zeide: Ik denk niet dat deze tuin ooit zal vervallen.

And he went back into his garden while he had wronged himself. He said: "I do not think that this will ever perish."

Entrò nel suo giardino e, ingiusto nei suoi stessi confronti, disse: «Non credo che tutto questo possa giammai perire;

And he went into his garden while in a state (of pride and disbelief) unjust to himself. He said: "I think not that this will ever perish.

Он вошел в свой сад, поступая несправедливо по отношению к себе, и сказал: «Я не думаю, что он когда-нибудь исчезнет.

Греша против самого себя [подобными мыслями], он как-то вошел в свой виноградник и сказал: «Не думаю, чтобы виноградник мог когда-либо сгинуть.

And he entered his garden while he was unjust to himself. He said: I do not think that this will ever perish

And he went into his garden, while he (thus) wronged himself. He said: I think not that all this will ever perish.

And he went in unto his garden, having wronged himself: said he, ‹I do not think that this will ever disappear;

Ve böylece, öz benliğine zulüm ede ede bağlığına girdi. Şöyle konuştu: «Bunun sonsuza değin yok olacağını sanmıyorum.»

And when, having wronged himself, he entered his garden, he said: ‹I do not think that this will ever perish!

And having thus wronged himself, he entered his garden saying, «I don’t think that this will ever perish!»

When he entered his garden, he wronged his soul by saying, «I do not think that this will ever end.

And he went into his garden – to his own soul unjust. He said, «I do not think that this will ever perish:

And he went into his garden, being guilty of injustice against his own soul, and said, I do not think that this garden will decay for ever;

And he entered his garden while he was wronging his soul. He said, `I do not think that this will ever perish;

Und er betrat seinen Garten, während er sündig gegen die eigene Seele war. Er sprach: «Ich kann mir nicht vorstellen, daß dieser je zugrunde gehen wird,

И (горделиво) он вошел в свой сад, ■ Обидев собственную душу, ■ И сказал: ■ «Не думаю, чтобы пропасть могло ■ Когда-нибудь все это,

Вә ул иптәше илә бакчасына керде, хәлбуки имансыз булуы белән үзенә золым итүчедер, иптәшенә әйтте: «Минем бу бакчаларым мәңге бетәрләр дип уйламыйм.

اور (ایسی شیخیوں) سے اپنے حق میں ظلم کرتا ہوا اپنے باغ میں داخل ہوا۔ کہنے لگا کہ میں نہیں خیال کرتا کہ یہ باغ کبھی تباہ ہو

اور وہ (اسے لے کر) اپنے باغ میں داخل ہوا (تکبّر کی صورت میں) اپنی جان پر ظلم کرتے ہوئے کہنے لگا: میں یہ گمان (ہی) نہیں کرتا کہ یہ باغ تباہ ہوگا،