أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ وَ إِنْ كُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ

أن تقول نفس يا حسرتى على ما فرّطت في جنب اللّه و إن كنت لمن السّاخرين

An taqoola nafsun ya hasrata AAala ma farrattu fee janbi Allahi wa-in kuntu lamina alssakhireena

تا کسي نگويد : اي حسرتا بر آنچه در کار خدا کوتاهي کردم ، و از مسخره کنندگان بودم

تا مبادا كسى بگويد واحسرتا در آنچه در كار خداوند فروگذار كردم; و به راستى كه از ريشخندكنندگان [اسلام و قرآن] بودم.

آن گاه هر كسى فرياد يا حسرتا بر آورد و گويد: افسوس كه (در امر اطاعت و عبادت خدا كوتاهى و قصور ورزيدم و) جانب امر خدا را نگه نداشتم (و بخود ظلم كردم) و (وعده و وعيد رب العالمين را بى‏اهميت و بى‏اساس پنداشتم و) آنها را بمسخره ميگرفتم.

تا مبادا آنکه کسی بگوید: دریغ و افسوس بر اهمال کاری و تقصیری که درباره خدا کردم، و بی تردید [نسبت به احکام الهی و آیات ربّانی] از مسخره کنندگان بودم.

تا آنكه بگويد هيچ كسى اى حسرت بر اهمال و تقصيرى كه كردم در پرستش و فرمان خدا و البته بودم من از مسخره كنندگان

تا آنكه [مبادا] كسى بگويد: «دريغا بر آنچه در حضور خدا كوتاهى ورزيدم؛ بى‏ترديد من از ريشخندكنندگان بودم.»

تا كسى نگويد: «افسوس كه در كار خدا قصور ورزيدم و مسخره مى‏كردم.»

تا نگويد كسى اى دريغا! بر آنچه كوتاهى كردم در فرمانبردارى خدا، و بيگمان [من‏] از تسخر زنان بودم

آنكه گويد نفسى اى اندوه و پشيمانى بر آنچه تقصير كردم در قرب خدا و بدرستيكه بودم هر آينه از استهزاء كنندگان

كه [مبادا] كسى بگويد: واى بر من به خاطر كوتاهى‏اى كه در حق خدا كردم و بى گمان از ريشخندكنندگان بودم

(این دستورها برای آن است که) مبادا کسی روز قیامت بگوید: «افسوس بر من از کوتاهیهایی که در اطاعت فرمان خدا کردم و از مسخره‌کنندگان (آیات او) بودم!»

[پيش از آن‏] كه كسى گويد: دريغا بر آن كوتاهى كه در باره خدا كردم، و هر آينه من از مسخره‏كنندگان بودم.

آنكه گويد نفسى اى اندوه و پشيمانى بر آنچه تقصير كردم در قرب خدا و بدرستى كه بودم هر آينه از استهزاء كنندگان

كه گويد كسى دريغ بر آنچه كوتاه آمدم در باره خدا و هر آينه بودم من از مسخره كنندگان

تا مبادا کسی فریاد واحسرتا بر آرد و گوید: ای وای بر من که جانب امر خدا را فرو گذاشتم و وعده‌های خدا را مسخره و استهزا نمودم.

تا مبادا نفسي بگويد: چقدر متأسفم از اينكه دستورات خدا را ناديده گرفتم، من مسلماً يكي از مسخره كنندگان بودم.

That (E) a self says: «Oh my grief/sadness on what I neglected/abused/wasted in God’s side/direction/right, and that truly I was from (E) the humiliators/mockers .»

Lest a person should say: «Alas, my grief that I was undutiful to Allah (i.e. I have not done what Allah has ordered me to do), and I was indeed among those who mocked (at the truth! i.e. La ilaha ill-Allah (none has the right to be worshipped but Allah), the Quran, and Muhammad SAW and at the faithful believers, etc.)

Lest any soul should say, ‹Alas for me, in that I neglected my duty to God, and was a scoffer,›

lest any human being should say [on Judgment Day], «Alas for me for having been remiss in what is due to God, and for having been indeed one of those who scoffed [at the truth]!» [Whenever there is no clear indication that the term nafs has another meaning, it signifies a «human being»; hence, the personal pronouns relating to this term (which is feminine in Arabic) are masculine in my rendering.] –

En eene ziel zegt, helaas! Ik was zorgeloos omtrent mijn plicht nopens God; waarlijk, ik was een spotter.

Lest a soul will Say: "How sorry I am for disregarding God’s path; and I was certainly one of those who mocked."

[prima] che un’anima dica: » Ahimé, quanto sono stata negligente nei confronti di Allah! Certo son stato fra coloro che schernivano»;

Lest a person should say: "Alas, my grief that I was undutiful to Allah (i.e. I have not done what Allah has ordered me to do), and I was indeed among those who mocked (at the truth! i.e. La ilaha ill-Allah (none has the right to be worshipped but Allah), the Quran, and Muhammad SAW and at the faithful believers, etc.)

Чтобы не пришлось человеку говорить: «О горе мне за то, что я был нерадив по отношению к Аллаху! Я был всего лишь одним из насмехающихся!»

чтобы [грешнику] не пришлось говорить: «О горе мне за то, что я был нерадив по отношению к Аллаху! Ведь я насмехался [над верой]!»

Lest a soul should say: O woe to me! for what I fell short of my duty to Allah, and most surely I was of those who laughed to scorn;

Lest any soul should say: Alas, my grief that I was unmindful of Allah, and I was indeed among the scoffers!

Lest a soul should say, ‹O my sighing! for what I have neglected towards God! for, verily, I was amongst those who did jest!›

Benlik şöyle diyecektir o zaman: «Allah’a karşı aşırı gitmem yüzünden başıma gelenlere bak! Alay edip duranlardan biriydim doğrusu!…»

Lest any soul should say: ‹Sadly, I have neglected my duty to Allah and was of those that mocked. ‹

Lest any person should say, «Ah! My grief that I was unmindful of Allah, and indeed was I among the mockers!»

Lest a soul may say, «How sorry I am for disregarding GOD’s commandments; I was certainly one of the mockers.»

So that a soul say, «Oh misery! for my failures in duty towards God! and verily I was of those who scoffed:»

and a soul say, alas! For that I have been negligent in my duty to God; verily I have been one of the scorners:

Lest a soul should say, `O woe is me in that I neglected my duty in respect of ALLAH ! Surely, I was among the scoffers.›

Damit nicht etwa einer spräche: «O wehe mir, um dessentwillen, was ich gegenüber Allah versäumte! denn wahrlich, ich gehörte zu den Spöttern»;

Чтобы душа тогда не возмолила: ■ «О, горе мне, ■ Что (своим долгом) перед Богом не брегла ■ И находилась среди тех, кто насмехался!»

Аллаһуга гыйбадәт илә итәгатькә ашыгыгыз, Аллаһуның әмерләрендә кимчелек кылганым өчен миңа хәсрәт килде диюдән элек, вә инсафсыз кеше бидеґәтләрне яклап, Коръән хөкемнәрен мәсхәрә итәдер идем, дияр.

کہ (مبادا اس وقت) کوئی متنفس کہنے لگے کہ (ہائے ہائے) اس تقصیر پر افسوس ہے جو میں نے خدا کے حق میں کی اور میں تو ہنسی ہی کرتا رہا

(ایسا نہ ہو) کہ کوئی شخص کہنے لگے: ہائے افسوس! اس کمی اور کوتاہی پر جو میں نے اللہ کے حقِ (طاعت) میں کی اور میں یقیناً مذاق اڑانے والوں میں سے تھا،