وَ أَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا الْهُدى آمَنَّا بِهِ فَمَنْ يُؤْمِنْ بِرَبِّهِ فَلا يَخافُ بَخْساً وَ لا رَهَقاً

و أنّا لمّا سمعنا الهدى آمنّا به فمن يؤمن بربّه فلا يخاف بخسا و لا رهقا

Waanna lamma samiAAna alhuda amanna bihi faman yu/min birabbihi fala yakhafu bakhsan wala rahaqan

و چون سخن هدايت شنيديم ، بدان ايمان آورديم و هر که به پروردگارش ايمان آورد نه از نقصان مي ترسد و نه از ستم

و ما چون [پيام] هدايت را شنيديم، به آن ايمان آورديم، پس هر كس به پروردگارش ايمان آورد، نه از نقصانى بيم داشته باشد، و نه از ستمى.

و چون آيات قرآن را شنيديم، بآن ايمان آورديم. هر كس به پروردگارش حقيقتا ايمان آورد، از كم و كاست (مال دنيا) هراسى نخواهد داشت.

و اینکه چون هدایت قرآن را شنیدیم به آن ایمان آوردیم؛ زیرا کسی که به پروردگارش ایمان آورد نه از کاسته شدن ثواب می ترسد و نه از اینکه عذاب و سختی و مشقت و رنج او را احاطه کند،

و آندم كه ما شنيديم قرآن را ايمان آورديم به آن پس هر كه ايمان آورد به پروردگار خود او نترسد از كاهش پاداش كردار خود و نه از رسيدن ستمى بدو

و ما چون هدايت را شنيديم بدان گرويديم؛ پس كسى كه به پروردگار خود ايمان آورد، از كمى [پاداش‏] و سختى بيم ندارد.

ما چون آيات را شنيديم به او ايمان آورديم، هر كس به پروردگار خود ايمان بياورد نه از نقصان مى‏ترسد نه از ظلم.

و اينكه ما چون قرآن بشنيديم، بدان ايمان آورديم. و هر كس به پروردگارش ايمان بياورد، از هيچ نقص و خواريى نترسد

و آنكه چون شنيديم هدايت را گرويديم بآن پس كسيكه ايمان آرد بپروردگارش پس نترسد از نقصان و نه از طغيان

و اينكه چون [نداى‏] هدايت را شنيديم، به آن ايمان آورديم، پس كسى كه به پروردگارش ايمان آورد از هيچ نقصان و ستمى بيمناك نباشد

و اینکه ما هنگامی که هدایت قرآن را شنیدیم به آن ایمان آوردیم؛ و هر کس به پروردگارش ایمان بیاورد، نه از نقصان می‌ترسد و نه از ظلم!

و چون رهنمونى [به راه راست‏]- قرآن- را شنيديم به آن ايمان آورديم، كه هر كه به پروردگار خويش ايمان آورد نه از كاستى- در پاداش- ترسد و نه از ستم- در كيفر-

و آنكه چون شنيديم هدايت را گرويديم بان پس كسى كه ايمان آرد بپروردگارش پس نترسد از نقصان و نه از طغيان

و آنكه ما گاهى كه شنيديم راهنمائى را ايمان آورديم بدان پس هر كه ايمان آورد به پروردگار خويش نترسد كاهش و نه ستمى را

و ما چون به سخنان هدایت (یعنی آیات قرآن) گوش فرا دادیم (برخی) ایمان آوردیم و هر که به خدای خود ایمان آورد دیگر از نقصان خیر و ثواب و از احاطه رنج و عذاب بر خود هیچ نترسد.

هنگامي كه ما هدايت را شنيديم، به آن ايمان آورديم. هر كس به پروردگار خويش ايمان آورد، هرگز ترسي از بي عدالتي و گرفتاري نخواهد داشت.

‹And that we, when we heard/listened (to) the guidance, we believed with (in) it, so who believes with (in) his Lord, so (he) does not fear reduction/injustice , and nor oppression/burden .›

And indeed when we heard the Guidance (this Quran), we believed therein (Islamic Monotheism), and whosoever believes in his Lord shall have no fear, either of a decrease in the reward of his good deeds or an increase in punishment for his sins.

When we heard the guidance, we believed in it; and whosoever believes in his Lord, he shall fear neither paltriness nor vileness.

‹Hence, as soon as we heard this [call to His] guidance, we came to believe in it: and he who believes in his Sustainer need never have fear of loss or injustice.

Daarom geloofden wij in den Koran, toen wij de leiding hadden gehoord, die daarin is vervat. En wie in zijn Heer gelooft, behoeft geene vermindering van zijne belooning, noch eenige onrechtvaardigheid te vreezen.

"And when we heard the guidance, we believed in it. So whoever believes in his Lord, then he will not fear a decrease in reward, nor a burdensome punishment."

Quando udimmo la Guida, credemmo; e chi crede nel suo Signore non teme danno né offesa.

And indeed when we heard the Guidance (this Quran), we believed therein (Islamic Monotheism), and whosoever believes in his Lord shall have no fear, either of a decrease in the reward of his good deeds or an increase in punishment for his sins.

Когда же мы услышали верное руководство, то уверовали в него. А тот, кто верует в своего Господа, не должен бояться ни обиды, ни притеснения.

Когда же мы услышали [призыв] к прямому пути (т. е. Корану), то уверовали в него. А тому, кто верует в Господа своего, нечего бояться ни ущерба [себе], ни притеснения.

And that when we heard the guidance, we believed in it; so whoever believes in his Lord, he should neither fear loss nor being overtaken (by disgrace):

And when we heard the guidance, we believed therein, and whoso believeth in his Lord, he feareth neither loss nor oppression.

«But, verily, when we heard the guidance we believed therein, and he who believes in his Lord shall fear neither diminution nor loss.

«Biz, doğruya ve güzele kılavuzlayanı dinleyince, ona inandık. Rabbine inanan kişi ne hakkının eksik verilmesinden korkar ne de tecavüze uğrayıp kuşatılmaktan.»

When we heard the Guidance, we believed in it, and whosoever believes in his Lord shall fear neither shortage nor injustice.

«And as soon as we heard the Enlightenment, we believed in it. And whoever chooses to be graced with belief in his Lord, need not fear a diminished return, nor unfairness.»

» `When we heard the guidance, we believed therein. Anyone who believes in his Lord will never fear any injustice, nor any affliction.

Wherefore as soon as we had heard ‹the guidance› we believed in it; and whoever believeth in his Lord, need not fear either loss or wrong.

Wherefore, when we had heard the direction contained in the Koran, we believed therein. And whoever believeth in his Lord, need not fear any diminution of his reward, nor any injustice.

`So when we heard the call to guidance, we believed in it›. And he, who believes in his Lord, has no fear of loss or of injustice,

Als wir von der Führung vernahmen, da glaubten wir an sie. Und wer an seinen Herrn glaubt, der fürchtet weder Einbuße noch Unrecht.

И мы, когда услышали про путь прямой, ■ В него уверовали (тотчас), – ■ Ведь тот, кто верует, – ■ Тому неведом страх ■ Ни пред потерею (награды в День Суда), ■ Ни перед незаслуженною (карой).

Тәхкыйк без Коръәнне ишеткәч аңа иман китердек, берәү Раббысына вә Аның сүзенә ышанса, ул кеше кимсетелүдән һәм гакылсызланудан курыкмас.

اور جب ہم نے ہدایت (کی کتاب) سنی اس پر ایمان لے آئے۔ تو جو شخص اپنے پروردگار پر ایمان لاتا ہے اس کو نہ نقصان کا خوف ہے نہ ظلم کا

اور یہ کہ جب ہم نے (کتابِ) ہدایت کو سنا تو ہم اس پر ایمان لے آئے، پھر جو شخص اپنے رب پر ایمان لاتا ہے تو وہ نہ نقصان ہی سے خوف زدہ ہوتا ہے اور نہ ظلم سے،