زنج

از سال 256 هجری، شورش عظیم و قیام خونین بردگان بین النهرین که در تاریخ به «قیام زنج» معروف است آغاز گردید.
در این سال، هزاران برده سیاه (زنگی) –که به کار پاک کردن شوره زارهای اراضی اربابان گماشته شده بودند بپاخاستند. شورشیان به رهبری «علی بن محمد برقعی» در خوزستان (اهواز) اربابان خود را به قتل رسانیدند و در جنگ های فراوانی علیه خلیفه (معتمد) پیروز شدند. آنها بصره و اهواز و سراسر خوزستان را تسخیر کردند و اراضی و املاک اربابان را بین خود تقسیم نمودند.
از نظر تاریخی، «قیام زنج» را میتوان با «قیام اسپارتاکوس»، مقایسه کرد، با این تفاوت که در قیام اسپارتاکوس 120 هزار برده شرکت داشتند، اما در «قیام زنج» بیش از 500 هزار نفر.
«علی محمد برقعی» (رهبر شورشیان) از ایرانیان روشنفکر و اهل «ورزنین» (نزدیک ری) بود که مدتی به شغل معلمی اشتغال داشت. «هندوشاه» او را «رادمردی عاقل و فاضل و شاعر عایق» میداند (تجارب السلف، برگ 189). اکثر سرداران و مشاورین «برقعی» ایرانی بودند و نهضت او اساسا یک نهضت ایرانی به شمار میرفت (کامل، ابن اثیر، ج12، برگ 69). نام واقعی و ایرانی برقعی «بهبود» بود (المنتظم، ابن جوزا، ج5، برگ 65).
«علی محمد برقعی» (رهبر قیام زنج) بسیاری از قبایل بین النهرین را با خود متحد ساخت، از جمله این قبایل، قبیله «بنی تمیم» بود که «حسن بن منصور حلاج» مدتها در آن زندگی کرد.
از نام ها و صفتهای بدی که بعضی مورخین معتبر به رهبر «قیام زنج» داده اند،چنین بر می آيد که این نهضت نیز (مانند اکثر قیام های ضد عربی ایرانیان) هر چند که در پوشش از اصول و عقاید اسلامی، خودنمائی میکرد اما شدیدا تحت تاثیر افکار اشتراکی «مزدک» قرار داشت. مثلا «طبری» و «ابن اثیر» رهبر قیام زنج (علی محمد برقعی) را دشمن خدا مینامند. (تاریخ طبری- ج۱۴ ص ۶۳۴۲ (ونیز) کامل- ج ۱۲ ص ۷۹) «طبری» همچنین روایت میکند که در شورش زنگیان جمعی از «قرامطه» نیز دست داشته اند.(ناصر خسرو و اسماعیلیان- ص ۸۰) بعضی از محققین نیز تاکید میکنند که پس از شکست قیام، شورشیان زنج به قرمطیان پیوستند. تالیف «تاریخ نهضت زنگیان و نهضت قرمطیان» بوسیله «محمد بن حسن سهل» (یکی از متفکران قیام زنج) رابطه رهبران این دو نهضت را تایید میکند.
«علی محمد برقعی» قبل از قیام بردگان،مدتی در «لحسا» (بحرین) بسر برده و بنظر میرسد که در آنجا با رهبران «قرامطه» (که از ایرانیان تندرو بودند) رابطه و دوستی داشته و مقدمات شورش بردگان را آماده ساخته و سپس برای رهبری و آغاز قیام،به «بین النهرین» بازگشته است.
بنابراین اولا : عقیده «ادوارد بروان»(تاریخ ادبی ایران-ج۱-ص ۵۱۴) و «دکتر زرین کوب»(تاریخ ایران -ص۴۷۸) مبنی بر عدم رابطه «قیام زنج» با «نهضت قرمطیان» درست نیست. ثانیا : پژوهندگانی که رهبر قیام را یک «شیعه» و نهضت را یک «نهضت اسلامی» دانسته اند (علل کندی و ناپیوستگی تکامل جامعه فئودالی ایران- اباذر ورداسبی-ص ۴۳) دچار پندار گرائی و اشتباه شده اند، زیرا از نظر اقتصادی-اجتماعی رهبران «قیام زنج» عملا سیاست اشتراکی «مزدک» را اجرا میکردند،و از نظر عقیدتی نیز عملا برخلاف اصول و مقدسات اسلامی اقدام مینمودند.(در تحلیل این قیام و نهضت های دیگر به افکار «شعوبی»ایرانیان(که قبلا اشاره شد) باید توجه داشت) «خواجه نظام الملک» مینویسد : مذهب «علی بن محمد برقعی» (رهبر قیام زنج) مانند مذهب مزدک و بابک و زکریای رازی و قرامطه بود در همه معانی.(سیاست نامه-ص۳۰۶) نویسنده دیگری بدرستی می نویسد : «علی محمد براقی» برای اینکه مردم بیشتری را بسوی خود جلب کند، نهضت خویش را بصورت مذهبی در آورد…(تاریخ بردگی-یدالله نیازمند-ص۱۰۴) بر این اساس است که رهبر قیام زنج در شرایط مختلف و بنابر ملاحضات سیاسی-اجتماعی، چندین بار«نَسَبْ» و لفافه خود را تغییر داد(کامل-ابن اثیر-ج۱۲-ص۱۰۶ و ۶۸) «مسعودی» نیز تصریح میکند : بیشتر کسان میگویند «صاحب الزنج» (برقعی) نَسَب خاندان «ابوطالب» را بدروغ به خود بسته بود.(مروج الذهب-ج۲-ص۵۱۵)
رهبر قیام (علی محمد برقعی) اگر چه ظاهرا خود را از خاندان «علی بن ابی طالب» میدانست اما آشکارا علیه اسلام و خاندان نبوت عمل میکرد. محققین تاکید میکنند : با آنکه بعد از خاتمه دوره خلفای راشدین-بواسطه جور خلفای «بنی امیه» و سپس «بنی عباس» افکار و انظار عمومی متوجه «اهل بیت نبوت» بود، «علی محمد برقعی» (رهبر قیام زنج) بدون اندک توجه ای به افکار عمومی، زنان و اطفال «بنی هاشم» و دودمان «حضرت محمد» را به بردگی می برد… و رفتاری را با زنان و بازماندگان پیغمبر جایز دانست که هیچکس نسبت به دودمان حضرت رسول جایز نمیدانست.(مروج الذهب-ج۲-ص۶۰۶ و ۶۰۷ (ونیز) شورش بردگان-احمد فرامرزی-ص۱۶۸)
شیوه مبارزاتی شورشیان زنج، اساسا شیوه جنگ پارتیزانی بود، تاکتیک های جنگی آنها، هوشیاری و آگاهی رهبران این نهضت را بخوبی نشان میدهد.(کامل-ابن اثیر-ج۱۲-ص۲۰۹ و ۱۸۵-۷۶-۷۵-۷۴)
آنچه که جالب توجه است، شرکت زنان در قیام زنج بود. آنها بعنوان سنگ انداز و «فلاخن باز» نقش مهمی در این نهضت داشتند.(کامل-ابن اثیر-ص ۱۹۶) خلفای عباسی، پس از ۱۵ سال توانستند قیام بردگان را سرکوب نمایند و اکثر آنها را به قتل برسانند. شماره بردگانی که در شورش «زنج» مقتول یا مفقود گشته اند، مورد اختلاف است. «فیلیپ حتی» تعداد آنها را نیم میلیون نفر نوشته است،(تاریخ عرب-ج۳-ص۶۰۱) در حالیکه «هندوشاه» این رقم را دو میلیون و نیم نفر میداند(تجارب السلف-ص۱۹۰) این رقم، هر چند که مبالغه آمیز می نماید، اما نشان دهنده وسعت شرکت برده ها و رنجبران در قیام «زنج» می باشد.
از منابع تاریخی بر می آید که در لحظات سرکوبی و شکست «قیام زنج» خلیفه، نامه ای به «علی محمد برقعی» نوشت و او را امان» داد و خواستار تسلیم او گردید، اما رهبر «قیام زنج» نامه خلیفه را پاره کرد و از پاسخ به آن خودداری نمود.
«قیام زنج»پس از ۱۵ سال مبارزه و پیروزی، سرانجام در نتیجه جنگهای متعدد تضعیف و سرکوب گردید و «علی محمد برقعی» (رهبر قیام) پس از دستگیری و شکنجه، در بغداد به دار آویخته شد، پس از مرگ او، زنگیان به «نهضت قرمطیان» پیوستند.
«قیام زنج» حکومت عباسی را که از درون نیز دچار فساد و تضادهای فراوان بود،دستخوش بحران اقتصادی شدیدی ساخت و خلفای عباسی برای نجات از سقوط و ورشکستگی، مجبور شدند تا اراضی دولتی و سلطانی را به رسم «اقطاع» و به شرط خدمت و معافیت از خراج، به اشراف و وزیران و درباریان، واگذار نمایند.
بدین ترتیب، روستائیان و توده های زحمتکش که تا دیروز رسما وابسته به دولت و خلیفه بودند و بوسیله ماموران حکومت به دیوان مالیات میدادند،اینک در تحت حکومت و قدرت مرد ثروتمند و مقتدری قرار میگرفتند، که زبان و فرهنگ بیگانه داشت و بیش از هر چیز به منافع اقتصادی و افزایش ثروت خود می اندیشید.
«قَدَرقدرتی» و اختیارات نامحدود این «شهریاران کوچک» در روستاها باعث شد تا با نوعی «دیکتاتوری محلی»،تجاوز، تعدی، استثمار و اسارت روستائیان شدیدتر شود.
با توسعه مالکیت شرطی(اقطاع)، خراج از یک نظام بهره برداری مالیاتی(دیوانی) بصورت بهره برداری «اشرافی» درآمد و تمرکز قدرت سیاسی عباسیان، دستخوش پریشانی و تمایلات تجزیه طلبانه گردید و زمینه عینی شورش ها و قیام های نوینی، در سرتاسر سرزمینهای خلافت، فراهم شد.
حلاج، دکتر علی میرفطروس، چاپ پانزدهم، برگهای 65 تا 69

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s